Thursday, July 18, 2013

Lord, why me?

The seminarian experiences the beauty of that call in a moment of grace which could be defined as “falling in love.”  His soul is filled with amazement, which makes him ask in prayer: “Lord, why me?”  But love knows no “why;” it is a free gift to which one responds with the gift of self.

--Pope Benedict VI in a meeting with seminarians for the Twentieth World Youth Day, 19 August 2005

Wednesday, July 17, 2013

Pagpili, Paglalakad.

Pauwi ako ng bahay galing Ateneo nang magdesisyon akong maglakad kaysa sumakay ng dyip. Habang naglalakad sa Barangka, may napadaang traysikel at bumusina sa akin. Kilala ko yung nagmamaneho ng traysikel dahil madalas akong sumasakay noon sa kanyang traysikel. Sabi niya, “Bakit ka naglalakad? Sakay na, siyete na lang (ibayad mo).” Sagot ko, “Salamat pero hindi na ho.” Saka ako nagpatuloy sa paglalakad.

Nung naalala ko ang pangyayaring yun, bigla kong naisipang magnilay tungkol sa simplicity o kapayakan. Hindi dahil sa ayaw kong sumakay ng dyip o traysikel kundi dahil tungkol ito sa pagpili kong maglakad bilang mas maginhawang opsyon para sa akin. Hindi ko tinanggihan ang sumakay kundi pinili ko lang yung simpleng gawin, ang maglakad. Madalas naman akong naglalakad – mula bahay patungong sakayan ng shuttle, o patungong simbahan o noong estudyante pa ako, patungong eskuwelahan. Pero siyempre pinipili ko rin naman ang sumakay kapag malayo-layo ang pupuntahan.

Binibigyan ako ng kakaibigang ligaya kapag naglalakad sapagkat napagmamasdan ko ang paligid at nakikita ko nang malapitan ang ibang tao. Yung oportunidad na makakilala ng kapwa ay naghahatid ng simpleng saya na tanging sa paglalakad ko lamang nakukuha. Kakaibang karanasan at mas malalim na pagkilala sa tao at kapaligiran. Higit sa lahat, mas mabuti sa kalusugan.

Kaya nga nang una kong pagbisita sa Tagaytay kasama ang isang kaibigan, hindi kami sumakay ng dyip o traysikel mula Olivarez rotonda patungong Picnic Grove at People’s Park in the Sky. Pinili naming maglakad sa gilid ng daan, umiiwas sa panaka-nakang harurot ng mga sasakyan. Mabuting tirik man ang araw ay malamig naman. Doon ko napagtanto na sa paglalakad ay hindi ka mauubusan ng salita. Upang hindi maramdaman ang pagod sa paglalakad ng labindalawang kilometro, makikipagkuwentuhan ka talaga. Hindi tulad sa dyip o traysikel na basta ka na lang matatahimik. Mas may umuusbong na komunikasyon sa paglalakad. Ako at ang aking kaibigan. Ako at ang aking sarili. Ako at ang kapaligiran.

Naalala ko yung kuwento dati ni Fr. Chito Tagle, na ngayon ay mabunying Arsobispo na ng Arsidiyosesis ng Maynila, na sa pagbibigay niya ng seminar o pagmimisa, mas pinipili niyang maglakad kaysa ang sumakay lalo na kung doon lang naman sa nasasakupan niyang parokya. Sa ganung pagpili raw nagkaroon siya ng oras na mas makilala ang kanyang mga parokyano. Isa pang kuwento niya sa kanyang homiliya noong 1st Ignatian Festival sa Ateneo ay tungkol sa pagpunta-punta niya sa Baguio City para magbigay ng annual retreat. Sa pagpili raw ng sasakyang bus ng Victory Liner – kung airconditioned o ordinary – pinipili niya kung saan makakasalamuha ang karaniwang tao at masusundan ang daan ni Kristo. Saka siya nagbigay ng halimbawang maka-Atenista: kung bibili raw ba o hindi ng Starbucks coffee sa Katipunan, iisipin daw kung saan masusundan ang daang tinahak ni Kristo. Discernment parati, sapagkat hinubog daw ang Atenista bilang mga ka-diwa ni San Ignacio de Loyola.


Hanga ako sa kanyang kapayakan kaya’t pinipili ko siya bilang aking modelo. Kardinal na siya, subalit puno pa rin ng kababaang-loob at kapayakan sa pagkilos. Simpleng buhay pero malaki ang epekto sa paningin ng mga tao, kasama na ako.

Tuesday, July 16, 2013

I can never be ready; I can always try.

Last night, I was with Abi and Jerome to attend the Monday Devotion to OLA. Our Obreros friends, Idris and Matthew, were not able to attend for they have work and school classes, respectively, every night. At least, other Obreros are friendly. Before praying rosary, I had the opportunity to visit first the Blessed Sacrament in the Adoration Chapel at the right side of the church. I had the opportunity to ask Him questions that haunt me the last night.

When will I be ready?

Am I worthy?

What should I do to follow You?


I told Him that I am willing to wait for His answers. And I started praying that He use other people as His instruments in answering my questions. I now have my own answer: “I can never be ready; I can always try.” But I never expected I could encounter His answer right there, right then, that same night.

I was surprised that Fr. Mike, the assistant Parish Priest of OLAP, saw us while waiting for our ordered fishball-turned-to-kikiam-because-fishballs-are-already-soldout after we left the church. He started a short conversation. He asked us how was our bowling experience which he failed to join last Sunday. Then he turned to me once more before he left us. “Kailan ka papasok...Paano mo malalaman ang kasagutan sa bokasyon mo kung hindi mo susubukan? Post ka lang ng post sa FB, wala ka namang ginagawang hakbang. Pagnilayan mo.” I was astounded with his remark. These words pondered to my mind that moment until I reach home. Until today.

I am sinful; I have no doubt about it. I have done grave actions that offended God, yet I thought my charity would suffice the emptiness and hurt in my part. A hypocrite! That is what I am. I feel sorry for hiding myself to people who are dear to me as I was afraid that they won’t accept me for who I am. I was afraid to be rejected. Now, I realized that I can’t please everyone, but because of these rejections I realized that I am able to love myself. I will never attain such point wherein I’ll be ready and be worthy of Him, only I can try and prepare.

Every now and then, I choose to go to confession. Just to take suggestions and perspectives of different priests about my concern on vocation.

But how should I really prepare myself? What steps should I take at this moment? There is so much to do in such a span of time. I hope it’s not too late to start again.


On the other note, I was so happy for this week I made such a big decision. I always feel shy inside the church, or the BPI chapel for this matter, where I just take my favorite seat every time I attend Mass. The guitarist, named Arem (I hope I got his name right!), has been seeing me attending Mass every day. In the canteen, he approached me and invited me to join them in the choir. I know I can sing and I love to sing Mass songs, but not to the point of joining any choir. Pero malakas ang hatak ni Lord! Napa-oo ako sa imbitasyon. I believe Arem is made instrument by God to invite me to serve in the Mass at our BPI Chapel. In that big decision, I hope to learn a lot. I hope to make friends with them. I pray to serve Him that way. Finally, I can say I could sing of Your love forever.

Thursday, July 11, 2013

Ang Diyos ay hindi malayo.

Kadalasan, pakiramdam natin kailangan nating hanapin ang Diyos, paghahanap na maaaring nasa porma ng walang humpay na pagtatanong tungkol sa kahulugan (o kawalang kahulugan) ng ating buhay o patuloy na pagkilos upang makamit ang pabor mula sa Diyos. Minsan nakikita ang Diyos bilang "Somebody-out-there" na kailangang sundin at i-please.

Subalit sa katahimikan ng ating pananalangin at sa pagsusuri ng puso, napagtatanto natin at nararamdaman na ang Diyos ay di kailan man umaalis sa atin. Na hindi kailan man tayo iniiwan ng Diyos. Ang Diyos ay ang Diyos na pumipiling manahan sa ating mga puso hindi dahil perpekto ang ating mga puso kundi dahil sa minamahal Niya tayong lahat. Kahit na anong panahon, Pasko man o hindi, Siya ang Emmanuel na sumasaatin. God is with us. Na laging gumagabay at nagmamahal sa atin.

Ang Diyos natin ay hindi malayo. Lumalayo man tayo, malapit pa rin Siya sa ating piling.


Tuesday, July 9, 2013

Kapag may nakasalubong tayong mahirap, paano ang ating reaksyon?

Kapag may nakasalubong tayong mahirap, paano ang ating reaksyon? Madalas inaabala natin ang ating sarili sa pang-araw-araw na alalahanin kaya wala tayong reaksyon sa nasasalubong. Pero may kabutihang nananahan sa atin kaya nakakaramdam tayo ng simpatiya sa mahirap, na madalas nakikita sa ating pagkikibit-balikat o may impulse ng pagtulong. Pipili ka lang ng reaksyon sa dalawang opsyon, at depende ito sa iyong mood, kung paano ang magiging reaksyon sakaling makasalubong ang mahihirap.

May ilang taong nagkikibit-balikat at patuloy lang sa paglalakad, habang sinasabi sa sarili: “Talagang ganyan ang mundo.” May ilang tao namang nagkikibit-balikat din ngunit nag-aalay ng panalangin para sa mahirap habang tahimik na naglalakad palayo. May nananalangin sa Diyos na alisin sa kaawa-awang kondisyon yaong nakasalubong na mahirap kahit man lang isang araw. May nagkikibit-balikat at napapabuntong-hininga: “Kung mayaman lang ako, natulungan na sana kita. Kaso sa sitwasyon ko rin ngayon, mas mayaman lang naman ako ng kaunti kaysa sa iyo.”

Subalit relatibo ang kahirapan. Sino ba ang tunay na mahirap sa usaping ito? May mga pahayag sa Bibliya, lalong-lalo na ang Beatitudes, na nagpapakitang paborito at binibigyang-halaga ng Diyos ang mahihirap. Mas higit ang Kanyang pagmamahal sa kanila. Mas nangangailangan sa Diyos ang mahihirap, samantalang hindi na pinapansin paminsan-minsan ng mayayaman ang Diyos. Naka-angkla ang buhay ng mahihirap sa maawain at umaapaw na grasya ng Diyos samantalang madalas na nabubulag ang mayayaman sa materyal na
bagay.

Sino ang mas nakaaangat---ang salat sa materyal na pag-aari o yung salat sa pagmamahal ng Diyos? Yung maglakad sa kalsada o eskinita o footbridge o underpass ng may napakagarang sandalyas na pinupuri ng mga tao, o yung walang masuot na panyapak ngunit puspos ang pagmamahal ng Diyos? Ano ang pipiliin mo?


Panalangin: 
Panginoon, huwag sanang magmaliw ang pag-ibig Mo sa akin. Maghirap man ako sa materyal na bagay, makamit ko naman sana ang kayamanan ng Iyong awa at pag-ibig. Hindi ko hahangarin na mag-ari ng yaman dahil sasapat na ang makapiling Ka sa bawat araw. Amen.

Saturday, July 6, 2013

Ang kaibiga'y mag-aalay ng sarili niyang buhay.

I no longer call you servants, because a servant does not know his master's business. Instead, I have called you friends, for everything that I learned from my Father I have made known to you. You did not choose me, but I chose you and appointed you to go and bear fruit—fruit that will last. Then the Father will give you whatever you ask in my name.
— John 15:15-16


Binibigyang depinisyon
ko ang pagkakaibigan sa pamamagitan ng pagkilala sa puso ng iba at pagbabahagi ko naman ng sariling puso sa kapwa. Ibinabahagi kasi natin ang nilalaman ng ating puso sa mga taong pinagkakatiwalaan natin, at pinagkakatiwalaan natin yung mga taong may pakialam sa buhay natin. Nagbabahagi tayo sa ating mga kaibigan dahil sigurado tayong gagamitin nila ang ibinigay nating personal na kuwento at impormasyon sa pagtulong sa atin, hindi sa ating pagkasira. Ganun din naman ang ating mga kaibigan sa atin sa parehong kadahilanan.

Madalas nating itinuturing si Hesus bilang ating kaibigan dahil alam nating ang tanging nais Niya ay yaong makabubuti sa atin. Ibinabahagi natin sa Kanya ang kuwento ng ating buhay dahil nagtitiwala tayo sa Kanya. Pero ganoon nga rin ba Siya sa atin?

Sinimulan Niyang tawagin ang mga disipulo hindi bilang tagasunod kundi bilang kaibigan dahil ipinagkatiwala Niya sa kanila ang lahat na narinig Niya mula sa Ama (Juan 15:15). Naniniwala si Hesus na gagamitin ng Kaniyang mga kaibigang disipulo ang lahat ng Kaniyang naibahagi para sa ikaluluwalhati ng Diyos Ama.


Kahit alam naman nating kaibigan si Hesus, masasabi ba nating kaibigan din tayo ni Hesus? Nakikinig ba tayo sa Kanya? O gusto nating sa atin lang makikinig ang Diyos? Gusto ba nating malaman kung ano ang nasa puso Niya? O gusto nating tayo lamang ang magbabahagi kung ano ang nasa puso natin? Upang maging kaibigan ni Hesus, kailangan nating makinig sa nais Niyang malaman natin at magamit ang mga impormasyong iyon upang madala rin ang ibang tao sa pakikipagkasundo o pakikipagkaibigan sa Diyos.


Ang kaibiga'y mag-aalay ng sarili niyang buhay,
walang hihigit sa yaring pag-aalay. 

Tuesday, July 2, 2013

Altar of Secrets.

Mahal ko ang Simbahang Katolika dahil regalo itong tinanggap ko sa aking mga magulang. Mahal ko ang Simbahang Katolika dahil dito ko nahahanap ang paraan ng pagpapabuti ng pagkatao: sa Salita ng Diyos, sa Banal na Eukaristiya, sa sakramento ng pakikipagkasundo, sa mga turo at aral ukol sa maraming isyu ng buhay. Mahal ko ang Simbahang Katolika dahil sa kabutihang idinudulot niya sa buong mundo sa pamamagitan ng kaniyang mga institusyon: sa edukasyon, kagalingang panlipunan at kalusugan. Mahal ko ang Simbahang Katolika dahil sa mga lalaki’t babaeng, lahat ng nabubuhay at maging mga yumao na, nagbigay ng kahulugan ng pagiging-tao para sa ibang tao. Mahal ko ang Simbahang Katolika dahil sa mga katulad ko ring pilgrims--mga kapatid ko sa pananampalataya--na naging mabubuting halimbawa at inspirasyon ko; na ang kahinaan nila ay nagpaalala sa akin ng kahinaan ng tao pero minamahal ng Diyos.

Hindi perpekto ang Simbahang Katolika. Hindi ito kailanman magiging perpekto sapagkat mga tao ang nagpapatakbo sa kanya. Subalit hindi siya katulad ng ibang institusyon sapagkat may divine intervention sa bawat pagkilos niya. Binubuo ang Simbahang Katolika ng mga tao, pamayanan ng mga mahihina, mahihirap at nagkakasalang mga tao. Ang bawat isa ay naglalakbay patungo sa hinahanap na kahulugan ng kani-kaniyang buhay.

Nasasaktan ako kapag nasasaktan ang Simbahang Katolika dahil sa mga iskandalo at kawalan ng pagkakaisa. Nakakasakit ng damdamin kapag, minsan, hindi ang criteria ng Ebanghelyo ang ginagamit nating criteria sa ating mga pagpili. Nakakasama ng loob kapag inaatake ang Simbahang Katolika, madalas ay hindi patas, ng mga puwersang nasa labas niya. Pero mas nasasaktan ako kapag napahihina ang Simbahang Katolika ng mismong kapalaluan o kayabangan ng miyembro nito.

Masakit mabasa ang mga paglalahad sa librong Altar of Secrets. Pero mahal ko ang Simbahang Katolika at hindi magigiba nito ang pananampalataya ko.

Sumasampalataya ako sa Simbahang Katolika sapagkat personal ang aking pagdanas dito ng presensya ng Diyos sa marami’t ordinaryong paraan. Iyon ang sa tingin ko ay mahalaga. Hindi lang mga pamantayan, ritwal, at programa ang mahalaga, kundi ang madanas ang presensya ng tunay na Diyos sa mga pamantayan, ritwal at programa ng Simbahang Katolika.

At ito ang isa pang dahilan kumbakit mahal ko ang Simbahang Katolika. Tinutulungan niya akong huwag gumawa at sumamba ng diyos na naaayon sa sarili kong pamantayan. Tinutulungan niya akong huwag mahulog sa patibong na sambahin ang sarili.

Mahal ko ang Simbahang Katolika dahil iyon ang ibinilin ni Hesus. Itinatag Niya ito upang makasama’t maalala natin Siya kahit noon pa Siya bumalik sa Ama. Kahit dahil lang dito, sapat na ang mahalin ko ang Simbahang Katolika.