Bayang sumisinta kay Maria.

Matagumpay ang pagdaraos ng National Consecration to the Immaculate Heart of Mary kaninang alas diyes ng umaga sa mga katedral, dambana at parokya sa buong Pilipinas. Kasama ko ang kaibigang si Abi sa pagdalo sa Misa sa Katedral ng Antipolo, ang Dambana ng Ina ng Kapayapaan at Mabuting Paglalakbay. Nung dumating kami sa Katedral, homily na agad ng pari. Dali-dali kaming pumasok sa simbahan. Akala ko talaga yun na yung Misa ng Pagtatalaga sa Kalinis-linisang Puso ni Maria. Mabuti na lang, hindi pa pala iyon. Dahil mismong si Bishop Gabby Reyes ang nag-preside sa sumunod na Misa. Pasado alas diyes na nagsimula. Masarap sa pakiramdam kapag Obispo ang nagmimisa. Nakakaengganyong makinig sa kanyang sasabihin sa homily. Kaso ang hina na talaga ng boses ni Bishop Gabby. May mga pahayag siya na hindi na namin marinig nang maayos. Pero nakuha ko pa rin naman ang punto o buod ng kanyang pangangaral.

Pagkatapos ng Misa, siyempre naglibot pa kami sa simbahan at kumuha ng mga litrato ng mga santo at ng napakagandang retablo. Nakunan ko rin ang mga imahen ng Immaculate Heart of Mary at Sacred Heart of Jesus na malamang ay ipinrusisyon kagabi. Nakita pa nga namin yung pilgrim image ni Mama OLA na ginagamit sa taunang Lakbay-Dalaw. Ginamit yun malamang sa katatapos lang na Ahunan sa Antipolo na pinangunahan ng parish at ng Marikina City government.

Nakakatuwa si Abi sapagka't gustong-gusto pa niyang manood ng wedding entourage at hindi man lang nakaramdam ng gutom gayong pasado alas dose na ng tanghali noon at sabi niya'y di pa siya nakapag-almusal. Banat ko pa sa kanya, hindi lang naman sa pagkain nabubuhay ang tao. Tutal naka-dalawang beses naman kami nagkomunyon. Nakakabusog na yun. Ha ha.

Heto ang ilan sa mga kuha kong litrato.

“Pueblo Amante de Maria”: Isang Bayang Sumisinta Kay Maria


Ito raw ang dahilan ng ating pagtatalaga ng sarili sa Kalinis-linisang Puso ni Maria: na siya ang Ina nating lahat na tunay na tumutulong sa atin upang magkaisa. Sa ating kasaysayan, naging bayan tayong sumisinta sa kanya, isang bayan at isang bansa. Sa panahon man ng kahirapan at kagipitan, ng kadiliman at kawalan ng pag-asa, basta nagdarasal tayo sa kanya, lagi siyang dumarating at ipinaparamdam sa atin ang pag-ibig ng Diyos. 

Ina ng Peñafrancia man ng Bikol o Nuestra Señora de Guia ng Ermita, Manila, Virgen de la Paz y Buenviaje ng Antipolo o Virgen del Santissimo Rosario ng La Naval, Manila at Manaoag, Pangasinan, Mother of Perpetual Help man ng Baclaran o Virgin of Miraculous Medal ng Sucat sa Parañaque, Our Lady of Piat ng Cagayan o Our Lady of Caysasay ng Taal, Batangas, Nuestra Señora de Guadalupe man ng Makati at Cebu o Our Lady of Lourdes ng Sta. Mesa Heights sa Quezon City, Nuestra Señora de Candelaria ng Jaro, Iloilo o Nuestra Señora del Pilar ng Zamboanga, Our Lady of the Abandoned ng Sta. Ana, Manila at Marikina o Our Lady of Light ng Cainta, Rizal...simula pa lamang ito ng isang litanya, ng mas mahabang litanya, kung saan halos lahat na ng panig ng ating bayan ay kikilalanin ang pangalan ng Mahal na Birheng Maria.

Gaya nga raw ng sabi ni dating Manila Archbishop Jaime Cardinal Sin nang ipinagdiwang ang Marian Year noong 1980's: “When our land was not yet one land, and our people not yet a nation,...it was she, the Mother of Jesus the Incarnate Son, who became our first bonding tongue, the first common language of our hearts, the symbol of a new race to whom oneness and peace would come in time, as a gift of the Father in heaven, but as a gift which would reach us through her loving hands.”

Sa taong ito ng Pananampalataya o Year of Faith, ang pagtatalaga natin bilang nagkakaisang bayan sa Immaculate Heart of Mary, ay pagpapakita ng ating "renewal" sa di mapasusubaliang pagtitiwala natin sa kanya, ang ating pag-ibig sa kanya---siya na ngayon, at kahit pa man noon, ay atin nang Reyna at Ina ng awa,---vita, dulcedo et spes nostra salve: tama, ang aming buhay, katamisan at pag-asa.

All prayers will be answered in Your own time.

Millions of prayers are lifted each day,
Millions of questions are asked.
For favors and futures
For healing and hope;
For trials and tests to pass.

And I wait and I wonder when answers will come,
Wonder if You've even heard.
Times that I find myself yielding to doubt,
I call to mind these words:

In Your own way, in Your own time,
In Your own wisdom, not in mine.
By Your love, by Your Holy will,
All pray'rs will be answered in Your own time.

I've had my moments of darkness, O Lord.
I've had my share of pain.
I've felt abandoned, unloved and alone
With no shelter from the rain.

Yet at times when I feel I'm about to give up,
Your love takes me by surprise.
In ways unexpected, Your goodness unfolds
Before my very eyes.

In Your own way, in Your own time,
In Your own wisdom, not in mine.
By Your love, by Your Holy will,
All pray'rs will be answered in Your own time.


So I know that someday, somewhere, somehow,
You will reveal Your plan.
Give me the grace to surrender to You,
To trust Your loving hands!

In Your own way, in Your own time,
In Your own wisdom, not in mine.
By Your love, by Your Holy will,
All pray'rs will be answered in Your own time.


All pray'rs will be answered in Your own time.


***
There are things that make me bother. Those things that come to my mind every time I am about to sleep. Those persons whom I failed to talk to, those chances I missed to grab, those words that I didn't whisper to anyone. Those I left unceremoniously. 

They are so many. But the truth is: there are also so many things to thank for. And that could be the reason why I can still sleep at night. The reason why I still pray to God. To thank God for everything good I experience in my life.

I am the type of person who prefers to pray in the middle of noise. While walking at roads, riding a jeepney or shuttle van, or strolling at the mall. All those noisy places you can ever imagine. I can easily find silence and peace in those noise. In chaos I can converse with God. There, I share my thoughts, worries, issues and complaints. I just settle down and keep quiet, then I can feel He is talking to me amid the noise.

And, prayers I believe will be answered in its perfect time. Because God knows when to give in to our wishes and intentions. Just like what I have experienced today. With friends, we joined the Penitential Walk, a Pilgrimage to the Virgin of Antipolo, Nuestra Señora de la Paz y Buenviaje. Our feet became numb during and after this walk. Many people, literally from all walks of life, go all the way from Quiapo Church to Antipolo Cathedral. After almost eight hours, we finished the walk and waited for the return of the Virgin of Antipolo at her Cathedral. I believe every one there has prayer intentions to ask from God thru the intercession of the Virgin Mary. Again, I do not have one. At least, at the back of my mind, I just joined the Pilgrimage to experience the love of God through my friends, the places I've got to see, and the people I've got to encounter there. And I feel the urge of asking for Mary's intercession. Not for my own intentions but for the intentions of my friends who sent me message through text and internet. 

People have prayers. Prayers of thanks for passing the board exam. Prayers for opportunities in finding job. Prayers for the recovery or good health of loved ones. Prayers for promotion. Prayers for vocation. I am really amazed by the power of prayers. Through prayers, we are placing ourselves near to God. And this is what God wants - for us to be near to Him. Because when we gets near to Him, our life becomes complete as it is. 

I am praying especially now for people who do not pray to experience the power of prayer. There are so much to ask yet there is really only One to gain. I do pray that in every petition we ask of Him, we don't just get what we want but let God enters in our life.

Grabe, Grabe, Grabe, Maria!

Habang pumapasok at lumalapit sa simbahan, sa Katedral ng Antipolo, kung saan naroon ang Basilika ni Maria bilang Nuestra Señora de la Paz y Buenviaje, todo-todo ang pagdarasal ko ng Aba Ginoong Maria. Napakahirap ang unang karanasan ko sa Alay Lakad. Pero sigurado akong pinadali ni Maria sa pamamagitan ng aking mga kaibigang kapanalig. Matapos ang saglit na pagkakalapit sa harapan ng simbahan, wala na akong masabi. Basta na lang tumulo ang luha ko. Pumasok sa isip ko: Grabe, Grabe, Grabe, Maria!

Tatlong grabe ang naisip ko tungkol kay Maria na nais kong pagnilayan sa pagkakataong ito.

Una, grabe ang paglalakad ng mahigit dalawampung kilometro mula sa bayan ng Marikina patungong bundok sa Antipolo. Mabuti't gabi. Mabuti't may mga kasama akong karamay sa paglalakad. Mabuti't may pagkakataon kaming tumigil sumandali, kumain o uminom. Hindi katulad noong naglakad si Maria sa gitna ng umpok ng mga tao patungong Golgotha. Maikli lang dapat ang lakarin, wala pang isang kilometro. Pero grabe ang tagal, grabe ang hirap. Dinanas ng Mahal kong Ina ang sakit na siya lamang ang makakayanang indahin. HIndi ko nga alam kung nakayanan nga niya. Pero ayon sa tala, tinanggap niyang lahat ng mga ito bilang pagsunod sa kalooban ng Diyos. Gayon na lamang kagrabe ang dinanas ni Maria. Gayon kagrabe ang pagmamahal niya sa Diyos.

Ikalawa, grabe ang debosyon ng mga tao kay Maria bilang Ina ng Diyos. Kung saan-saan pa nagmula ang mga tao na nag-Alay Lakad ngayong taon. Sa unang pagkakataon, namalas ko 'yung kakaibang presensya ng Diyos sa oras na iyon. Lahat ay Kaniyang ginabayan upang makarating sa Katedral ng Antipolo. Dakila ang pag-ibig ng Diyos kung kaya't lahat ay naaakit sa Kaniyang presensya. Grabe ang dagsa ng tao, maging sa mga nag-aabang na sa pagbubukas ng simbahan pagputok ng bukang-liwayway. May kani-kaniya silang dahilan ng pagpunta sa Katedral. Hindi gaya ko na walang dahilan kundi dahil nayaya lamang ng mga kaibigan. Kayhirap tanggihan dahil paulit-ulit kong sinasabi rito na ang pag-iimbita nila Jo at Matthew ay nakikita ko bilang pag-iimbita na rin ng Diyos at ni Mama OLA. At sa paghahagis ko ng barya bilang pakikiisa sa pasasalamat sa kabutihan ng Diyos, dalawa ang hiniling ko. Na anumang kahilingan ng mga taong naghagis ng barya katulad ko ay matupad sana. At, na sa bawat araw hindi magsasawang magdasal at magpasalamat ang mga taong nakipagsisiksikan para lamang makalapit sa dambana ni Mariang Birhen ng Antipolo. Sana matupad. Sana kalugdan ng Diyos.

Ikatlo, grabe ang enerhiya na aking naramdaman nung makalapit na ako sa harapan ng simbahan. Napaiyak ako at napasabi sa sarili: Grabe, Maria! Punong-puno ka ng grasya. Minamahal ka ng Diyos at nais kong mahalin din kita. Ipinagkaloob mo ang iyong buong buhay sa nais ng Diyos. Nailigtas kami sa kasalanan sa pamamagitan ni Kristo dahil may isang ikaw na sumagot ng "oo" at tumalima sa kalooban ng Diyos. Grabe ang enerhiya mo saanmang sulok ng simbahan. Ikaw yung isa sa nagpapabanal ng lugar. Ikaw yung isa sa nagpapabanal sa bawat tao. Tanging pagluha na naman ang nagawa ko.

Naisip ko, saan kami tutungo matapos ang Alay Lakad? Gusto na nilang umuwi. Gusto ko na rin namang umuwi. Pero gusto kong maiuwi ang grabedad na aking namalas sa simbahan. Gusto kong umuwi kasama ni Hesus. Dahil Siya lang ang tanging hantungan. Hinihiling ko at ipinapanalangin ang lahat ng ito ngayong Biyernes Santo at sinasariwa ng mga Katoliko ang karangalan ng Krus ni Hesus.


P.S.

Salamat mga kaibigan sa patuloy na pagpapatatag sa ating samahan. Sana sa pagtatag ng ating samahan, tumatag din at lumalim ang ating pananampalataya at debosyon kay Maria. Salamat talaga nang maraming-marami Jo, Matthew, Abi, Jerome, Giezel, Mhafe, Maxy, at Arvin.

Via Crucis

Bahagi ng pagsariwa sa pasyon, kamatayan at muling pagkabuhay ng Diyos na si Hesus ang pagdarasal ng Daan ng Krus tuwing Kuwaresma at Mahal na Araw. Kaya naman nagkayaan kaming bagong tuklas na magkakaibigang magkakapanalig kay Kristo na magtungo sa Via Dolorosa sa Pinagmisahan Street, Brgy. Dela Paz, Antipolo, Rizal. Kilala ang lugar na ito bilang White Cross sapagkat may isang napakalaking puting krus sa tuktok ng bundok dito. Bukod kina Jo Idris, Matthew, Jerome at Arvin, isinama namin ang aming mga Pedrito. 

Nagsimula kami sa pagdarasal ng rosaryo. Isa-isang namuno sa bawat misteryo ng Tuwa. Habang nagdarasal, patawad pero hindi namin mapigilang kunan ng litrato si Pedrito. Talaga nga naman kasing kahit saang anggulo, maganda ang kinalalabasan ng kuhang litrato sa kanya.

Ang Via Crucis sa White Cross ay matarik. Sabi nga ni Arvin, bukod sa napakatarik ng hagdan at pabago-bago ang panahon nung nagtungo kami dun, pawis na pawis pa kami. Pero kahit na, konting tiis man lang bilang pakikiisa sa paghihirap ni Hesus noong Siya ang nagpasan ng Krus para sa ikaliligtas ng sanlibutan.

Narito ang mga kuhang litrato ng mga istasyon ng Via Crucis. Sa totoo lang, bawal kumuha ng litrato doon. Kasalanan namin na hindi kami sumunod sa regulasyon. Naisip ko, ibahagi rito upang sa mga makakakita nito, mas maengganyo silang hanapin at puntahan din ang Via Dolorosa sa Antipolo. Sulit po ang pagtungo doon. Walang bayad, basta bumili ka lang ng kandila bilang donasyon. 

Unang Istasyon: Ang Huling Hapunan

Ikalawang Istasyon: Ang Pagdurusa ni Hesus sa Halamanan ng Getsemani

Ikatlong Istasyon: Si Hesus sa Harapan ng Sanedrin

Ikaapat na Istasyon: Ang Paghahampas at Pagpuputong ng Koronang Tinik

Ikalimang Istasyon: Ang Pagtanggap ni Hesus sa Krus

Ikaanim na Istasyon: Si Hesus ay Nadapa sa Bigat ng Krus

Ikapitong Istasyon: Tinulungan ni Simon na taga-Sirene si Hesus na Pasanin ang Krus

Ikawalong Istasyon: Nasalubong ni Hesus ang mga Kababaihan ng Jerusalem

Ikasiyam na Istasyon: Si Hesus ay Inalisan ng Damit at Ipinako sa Krus

Ikasampung Istasyon: Si Hesus at ang Nagtitikang Magnanakaw

Ikalabing-isang Istasyon: Sina Maria at Juan sa Paanan ng Krus

Ikalabindalawang Istasyon: Si Hesus ay Namatay sa Krus

Ikalabintatlong Istasyon: Si Hesus ay Inilibing

Ikalabing-apat na Istasyon: Si Hesus ay Muling Nabuhay

Matapos ang pagdarasal ng Via Crucis, tinungo namin ang White Cross at doon nagtagal sa pagkuha ng litrato sa aming mga sarili, kasama pa rin si Pedrito. At naroon ang dalawampung pulgadang imahen ng Birhen ng Antipolo, ang Nuestra Señora de la Paz y Buenviaje. Kung kaya't naisipan na rin naming pagkalabas ng Via Dolorosa ay magtungo na rin sa Katedral ng Antipolo.

Sana marami pang ganitong paglalakbay kaming gawin. Basta sama-samang nagdarasal at nananatiling tapat sa debosyon kay Maria. Sa pagsisimula ng Mahal na Araw sa isang linggo, hangad ko ang matupad ang hangarin ng mga kaibigan ko. Sa bawat pagdarasal ko ng rosaryo kada papasok at uuwi mula sa trabaho, at sa tuwing may Monday devotion, iniaalay ko ang panalangin para sa mga kaibigan ko. Na sana sama-sama kaming tuklasin pa at paigtingin ang pananampalatayang Kristiyano. Na sana'y maging sentro ng buhay namin palagi si Hesus. At mas tumindi ang debosyon kay Maria. 

Sa oras na isinusulat ko ito, naghahanda rin ako sa aming pagpunta sa Caleruega. Madadagdagan na naman ang inililista kong simbahang napuntahan sa taong ito ng pananampalataya (2013 Year of Faith). Hindi lang sa dahilang gusto kong makapunta sa 100 simbahan sa Pilipinas kundi upang mas mapalalim ko ang relasyon ko sa Diyos. 

Sa bawat paglalakbay, dadalhin ko ang krus bilang aking gabay. Sabi nga sa isa sa paborito kong awitin:

We carry the saving cross 

through the roads of the world.

Through alleys of poverty and misery.

Marching to a dawning day

to freedom and victory,

to God's life and endless glory.

Panalangin:

Sinasamba ka namin at pinasasalamatan, Panginoong Hesukristo.
Sapagkat sa pamamagitan ng iyong Mahal na Krus at Muling Pagkabuhay,
iniligtas mo ang mundo.

Makapangyarihan at walang hanggang Diyos,
namatay at matagumpay na muling nabuhay ang Iyong Bugtong na Anak
para iligtas kami sa aming mga kasalanan.
Sa Iyong kabutihan, muli mong buhayin ang Iyong mga tapat na nananampalataya
upang makiisa sa kanya sa buhay na walang hanggang sa langit,
kung saan nabubuhay siya at naghahari
kasama Mo at ng Espiritu Santo magpasawalang hanggan. Amen.