Aba Ginoong Maria.

ABA GINOONG MARIA. Sa aking palagay, malamang ito ang isa sa mga unang panalangin itunuro sa atin ng ating mga magulang. Isang panalanging ipinasa sa ating mga lolo at lola, ng kanilang mga lola at lolo. Ilang beses ko na rin kasing nasaksihan ito sa aming parokya. Kung paano itinuturo ng isang ina o isang ama ang panalanging ito sa kanyang anak. Bago umalis ng bahay at pumasok sa paaralan. Bago kumain ng hapunan matapos maglaro. Bago matulog matapos gawin ang assignment.

Malamang, unang nagisnan din natin ang panalanging ito mula sa mga madre at mga katekista. Sa unang pagtanggap natin ng mga sakramento ng simbahan. Sa binyag. Sa unang kumpisal. Sa ating first communion. At tila nga nakagisnan na rin natin ang panalanging ito sa iba’t ibang panahon ng ating simbahan. Tuwing Oktubre. Tuwing Pasko at Bagong Taon. Tuwing Biyernes Santo at Linggo ng Muling Pagkabuhay.


Madalas nga, hindi tayo malay na isinasambit na pala natin ang panalanging ito sa samu’t saring ritwal nating mga Pinoy. Bilang panghele sa anak. Habang nagbabantay sa ospital. Habang nakasakay sa FX papuntang opisina. Madalas, nananalangin tayo sa ating Mahal na Ina, kung may hinihiling tayo. Bago tayo mag-abroad para magtrabaho ay dinadalaw natin siya sa Antipolo. Bago tayo mag job interview ay nagno-nobena tayo sa Baclaran. Bago tayo mag-board exam ay dumadayo pa tayo sa Manaoag. 


Napapansin ko nga, madalas may mga rosaryong nakatago sa ating mga bulsa. Lalo nga itong patagong nakalihim sa bulsa ng mga kalalakihan o lantaran na ring nakasabit sa mga motorbike. Ginagamit man natin itong agimat o panlaban sa masama. Ito ang ating dala-dala, construction worker man tayo sa site o sales lady sa isang department store. At inilalabas mula sa taguan at idinadasal habang nakatirik ang dyip sa trapik. O di naman kaya’y kung tayo ay pauwi na, sakay sa MRT.

At madalas kung tayo’y nagkaka-krisis bilang pamilya o sambayanan, ito ang panalanging paulit-ulit nating binabanggit. Nakakailang Aba Ginoong Maria kaya ang isang ina habang hinihintay ang resulta ng kanyang biopsy test? Nakakailang Aba Ginoong Maria kaya ang isang tatay habang isinusugod ang anak na naaksidente at duguan? At nakakailang Aba Ginong Maria kaya ang isang binata habang hinihintay niya ang sagot ng kasintahang nililigawan?

At kung titingnan natin ang kasaysayan ng ating bansa, ilang daang Aba Ginoong Maria kaya ang isinamo ng mga katipunero para makamit ang kalayaan? Ilang daang Aba Ginoong Maria kaya ang ipinalangin ng mga gerilya sa gitna ng digmaan? At ilang libong Aba Ginoong Maria kaya ang isinamo sa EDSA noong 1986 at 2001 sa gitna ng di katiyakan at pag-aalinlangan?
Kung ito ang panalanging ating unang natutunan, tila ito rin ang huling panalanging ating isinasambit sa bingit ng kamatayan. Nabalitaan natin noon kung paano yumao si Pangulong Cory Aquino. Sa ikalimang misteryo ng hapis, huling huminga raw ang ating mahal na Pangulo. At sa mga sumunod na araw, ating nasaksihan kung paano inihatid ng panalanging ito si Tita Cory mula simbahan hanggang sa kanyang huling hantungan. 

Bakit kaya malapit sa ating mga puso ang panalanging ito? Sa aking palagay, may tatlong dahilan kung bakit nakagisnan at nakaukit na sa ating mga puso ang panalangin ni Maria. Unang dahilan: dahil sa biyaya at pangako. Ikalawang dahilan: dahil sa galak at pasasalamat. At ikatlong dahilan: dahil sa pagsamo at pagapapaubaya. 

At habang patuloy nating dinarasal ang Aba Ginoong Maria, mamumulat tayo na lalalim ang ating pananampalataya, pag-asa at pagmamahal. Sa gitna ng biyaya at pangako, namamayani pala ang pananampalataya. Sa gitna ng galak at pasasalamat, matatagpuan pala ang pag-asa. At sa gitna ng pagsamo at pagpapaubaya, magwawagi pala ang pagmamahal. 

Kaya naman, hanggang may isang batang nagdarasal ng Aba Ginoong Maria nang buong pananampalataya, malalampasan natin ang disyerto at makakamit natin ang lupang pangako. Naniniwala akong hanggang may isang binatang nakaluhod at nagdarasal ng Aba Ginoong Maria, may pag-asa pa rin ang ating bayan. At hanggang may isang lolo na nagdarasal ng Aba Ginoong Maria sa tabi ng kanyang irog, limampung taon na ang nakararaan, mamamayani pa rin ang pagmamahal natin sa kapuwa at sa bayan.

Kaya marahil sa kasaysayan ng ating mga pamilya at sa kasaysayan ng bayan, tugmang-tugma ang panalanging ito. Sa panahon man ng kagipitan at di katiyakan, nariyan ang ating Mahal na Ina. Akmang-akma ang panalanging ito, maging isa man tayong sundalong isinabak sa Mindanao, o isang pulis na gustong manatiling tapat kahit corrupt na ang hepe ng kanyang himpilan. Tugmang-tugma ang panalanging ito, maging estudyante man tayo ng Ateneo, taas-noong inaawit pa rin ito sa gitna ng pagkatalo o di kaya’y isang sastre sa Sapang Palay, tuwang-tuwa na nakapasa ang kanyang anak sa UP. At masasamahan tayo ng panalanging ito sa gitna ng kadiliman at kahirapan. Sa simbahan na matatagpuan sa tagpi-tagping barung-barong sa Navotas na malapit nang ma-demolish. O di kaya’y sa mga nagsisilakihang mga simbahan sa Roma at Milan, punung-puno ng ating mga kababayang sabik umuwi dahil malayo sa mga pinanggalingan. Mapapasaatin ang panalanging ito sa gitna ng paghahanap natin ng kasagutan sa napakasalimuot na suliranin ng ating bayan. Sa gitna ng mga tanong na tila walang kasagutan.

Batid kong lahat tayo ay may mga ipinapanalanging mga biyaya at pangako. Batid kong lahat tayo ay may nais ipaabot na galak at pasasalamat. At batid kong lahat tayo ay may itinatagong mga pagsamo at pagpapapaubaya. Kaya’t sa gitna ng katahimikan at sa gabay ng ating Mahal na Ina, taglay ang pananampalataya, pag-asa at pagmamahal, lagi at lagi sana tayong manalangin:

Aba Ginoong Maria, napupuno ka ng grasya.
Ang Panginoong Diyos ay sumasaiyo.
Bukod kang pinagpala sa babaeng lahat
At pinagpala rin naman ang iyong Anak na si Hesus.
Santa Maria, Ina ng Diyos.
Ipanalangin mo kaming makasalanan.
Ngayon at kung kami’y mamamatay.
Amen.

Bakit ka nagdarasal ng rosaryo?

Kung ako ang tatanungin mo, ito marahil ang aking isasagot. 

1. Ang rosaryo ay isang debosyon sa buhay-katoliko. Ipinapaalala sa akin ng rosaryo ang kasaysayan ng aking pananampalataya. Gaya ito ng nangyaring conversion sa buhay ni San Pablo. Sa totoo lang, hindi masyadong relihiyoso ang pamilya ko. Hindi deboto ang aking mga magulang. Habang lumalaki kaming magkakapatid, dumadalang ang pagsama nila sa pagsisimba. Hinahayaan na lang nila kaming magsimba ng kanya-kanya. Ang mga kapatid ko ay dating miyembro ng Legion of Mary sa kapilya, dating miyembro ng Children’s choir at Marian/Mayflower Committee. Pero hindi kami pinalaking nagpupunta sa mga mahahabang nobena. Kung may isang maaalala ako tungkol sa pag-ibig ng aking pamilya sa Diyos, iyon ay ang tuwinang pagdarasal ng rosaryo ng aking yumaong tita. Tuwing dapithapon, bago maghapunan, sumasama kami sa pagdarasal. Nagpapatuloy ito hanggang ngayon. 

2. Ang rosaryo ay hango sa Banal na Kasulatan. Ang rosaryo ay isang mahalagang gamit namin noong nasa elementarya at hayskul ako. Naaalala ko yung mga living rosaries na isinasagawa noon tuwing Oktubre. Malaking bahagi ng binibigkas sa rosaryo ay mekanikal: paulit-ulit na Aba Ginoong Maria at Ama Namin, at ang pagkakabisado sa tatlong Misteryo (wala pang Liwanag; tanging Tuwa, Hapis at Luwalhati pa lamang ang misteryo noon). Kung meron mang bagay na natutunan ako sa mga pag-uulit-ulit na ito, iyon ay ang makabisado ko ilang bahagi ng Bibliya. Ang Aba Ginoong Maria ay hinango sa Lukas 1:28 mula sa pagbati ng Anghel Gabriel at sa Lukas 1:42 mula sa salita ni Elisabet, ang pinsan ni Maria. Ang Ama Namin ay galling naman sa Lukas 11 at Mateo 6. Gayundin, ang panalanging Luwalhati ay dasal sa Santisima Trinidad. At higit sa lahat, nakabisado ko ang buhay ni Kristo. Kapag nakabisado mo ang mga misteryo ng Santo Rosario, makakabisado mo ang buhay ni Kristo. Hindi ito nalalayo sa kasaysayan. Noong panahon ng Middle Ages, ang edukasyon ay tanging pribilehiyo ng mga monghe. Malaking bahagi ng populasyon ay walang natatamasang edukasyon. Upang maintindihan nila ang mensahe ng salita ng Diyos, itinuro sa kanila ng mga monghe ang Aba Ginoong Maria, Orasyon (Angelus) at Pater Noster (Ama Namin). Ang rosaryo ay ginamit noon sa edukasyong pangkateketikal.

3. Ang rosaryo ay isang meditasyon sa buhay ni Hesus. Tinuruan ako ng rosaryo na pahalagahan ang buhay ni Hesus. Mas madalas kong dinarasal ang rosaryo  tuwing nagbibiyahe. Inaamin ko, magandang paraan iyon upang hindi mainip sa kawalan ng Gawain sa pagbibiyahe. Madalas, nakakatulog ako. Pero ang gusto ko sa pagdarasal ng rosaryo ay ang maraming paraan kung paano ito dasalin. Pwede mong dasalin ang buong misteryo, o maaari mong dasalin lamang ang unang misteryo at magkaroon ng meditasyon sa particular na aspeto ng buhay ni Kristo, o dasalin lang ito upang sa pagtulog ay Diyos ang iyong huling gunita. Mabuting matulog sa yakap ng Diyos. 

Kung ihahambing ko ang buhay ko ngayon kay Kristo, kailangan ko ang paulit-ulit na meditasyon sa buhay Niya. Isang bagay na dapat klaro sa ating lahat: hindi natin sinasamba si Maria---tanging ang Diyos na Santatlo ang ating sinasamba. Ngunit binibigyan natin ng pinakamataas na pagpapahalaga si Maria.  Sa maraming imahen ni Maria, bawat galaw o hilig ng katawan (gesture) ay may kahulugan. Halimbawa ang sa Ina ng mga Walang Mag-ampon. Isa sa gestures niya ang pagtingin sa batang Hesus. Ipinapakita niyang sa paglalim ng ating debosyon kay Maria, naihahatid niya tayo sa kanyang anak na si Hesus. Hindi aksidente lang na tinatawag din natin ang rosaryo bilang debosyon. Ang pagdedebosyon ay nagpapalalim sa ating pagmamahal, pagtitiwala at pananabik sa isang tao, gawain o bagay. Sa ganang akin, ang pagdedebosyon kay Maria ang magpapalakas ng ating pagmamahal sa kanyang Anak na ating Diyos.

4. Nag-uulit tayo upang maalala; umaalala tayo upang mag-ulit. Kapag tinanong kumbakit paulit-ulit ang rosaryo, hango kasi ito sa totoong buhay. May namamayaning kultura ngayon na gustong-gusto ng pagbabago. Ang kahit na anong nag-uulit ay boring. Ngunit mag-isip muli. Maraming bagong bagay ang nagmula sa pag-uulit. Ang isang siyentipikong imbensyon ay bunga ng paulit-ulit at madalas ay palpak na eksperimento. May mga bago at dagdag na ideya dahil sa paulit-ulit na pag-aaral ng mga batis. Nahahasa ang ating talento at kakayahan dahil sa paulit-ulit na ehersisyo at disiplina sa sarili. Lumalalim ang pag-ibig dahil sa paulit-ulit na pagbigkas sa salitang "I love you," at maraming paraan upang ipakita ito: araw-araw na paghahanda ng nanay sa hapag-kainan, araw-araw na pagpapadala ng text messages, regular na dates at selebrasyon. Lahat ito'y paulit-ulit. walang magaganap na pagbabago hangga't hindi paulit-ulit itong gagawin. Kung nais mong mahalin si Hesus, paulit-ulit mong ulit-ulitin ang Kanyang buhay. Hindi ka lang nagkakaroon ng habit, ikaw mismo ang magiging habit. Dasalin mo ang buhay ni Hesus, at magiging tulad mo siya. 

Iyan ang rosaryo para sa akin. Ito ang mga dahilan kumbakit dinarasal ko pa rin ito hanggang-ngayon.


Post Scriptum
At ngayong buwan ng Oktubre, mapalad akong maging kabahagi ng huling proyekto ng Parish Youth Ministry, ang Living Rosary. Nawa'y maging matagumpay ang pagdaraos namin nito bukas sa Patio ng OLA Parish Church dito sa Marikina. 

On the Occasion of the Month of the Holy Rosary and the Year of Faith. 

The Our Lady of the Abandoned Marikina Parish Youth Ministry invites all of you to be with us in the recitation of the Joyful Mystery.

October 19,2013

7:00PM; OLA Patio

I see God's presence in my friends.

Hindi ko akalaing makakayanan ko pa ang pagod ngayong patapos na ang weekend. Salamat sa Diyos sa lakas na ibinigay Niya sa akin ngayong napakasayang weekend. Tunay nga, marami akong dapat ipagpasalamat sa Kaniya. At hindi ko na mahintay ang Lunes para kausapin si Mama OLA sa Monday devotion.

Simple lang ang kasiyahan ng tao, pinakukumplikado lang ng mga kagustuhan at materyal na bagay. Kaya ko nasabi iyan dahil sa naranasan ko ngayong weekend. Nakakapagod, pero napakasayang karanasan. Salamat sa pamilya nina Jo at Matthew sa pag-imbita sa akin na sumama sa Visita Iglesia. (Unang beses kong nakabisita sa pitong simbahang napuntahan: San Isidro Labrador Parish, Biñan, Laguna; Sta. Rosa de Lima Parish, Sta. Rosa, Laguna; St. John the Baptist Parish, Calamba, Laguna; Our Lady of Guadalupe Parish, Pagsanjan, Laguna; Saint Paul the Hermit Cathedral, San Pablo, Laguna; Nuestra Señora del Pilar Parish, Alaminos, Laguna; at, Saint Padre Pio of Pietrelcina Shrine, Sto. Tomas, Batangas.) Marami akong natutuhan sa pakikipag-usap sa magkapatid. Sana makasama ko pa kayo sa mga pagharap sa hamon ng Diyos, at malay natin, sa hamon ng bokasyon. May saya pala sa simpleng pagpunta sa simbahan, pagdarasal at kahit sa pagsasalo-salo sa pagkain. May saya sa simpleng pag-uusap at pagkukuwentuhan. Kayang matalo ng saya ang lungkot, stress at mga pangamba. Gaya nga ng natanggap kong isang text, "Maiintindihan ka Niya pero hindi lahat ng tao." Maiintindihan Niya yung nararamdaman mo kahit ano pa 'yan. At sa relasyon mo sa ibang tao, humuhugis ng wangis ang Diyos upang ipadama sa atin na nariyan lamang Siya. Nasa tabi, nasa harap, nasa gilid at maging sa likuran ng bawat nating paglalakbay.

Nakakataba ng puso 'yung ma-appreciate ng mga kaibigan mo yung mga simpleng bagay. Sa paglalaro ng badminton tuwing Sabado ng gabi, kayrami kong natututuhan sa mga kaklase ko. Hindi lang sa paglalaro ng badminton, pati rin sa paglalaro sa buhay. Sa literal at hindi literal na paraan.

May wangis ng Diyos akong nakikita sa tuwing nakakasama ko sila. Nakakatouch yung sabihan ka nila ng pasasalamat sa mga nagawa mo sa kanila. Hindi lang nila alam na ako rin mismo ay nagpapasalamat sa kanila. Pinasaya nila ang aking tahimik noong buhay. Pinalalim nila ang dati'y di kalalimang pagtingin ko sa buhay. Gaya ni Hesus, gusto kong sabihin nang taos sa puso ko, mula ngayon kayo'y aking kaibigan. Sana mas marami pa tayong pagsamahan. Yung mas iigting ang (covalent) bond natin sa isa't isa. Yung mas makikilala natin ang bawat isa. (Para may chemistry!) Yung magdala tayo ng saya sa tuwing magkakasama. Salamat sa inyo mga kaibigan ko. (Special mention sa inyo Abi, Giezel, Arvin, Jerome, Mhafe, Jek, Jo at Matthew.) I see God in every joy I feel. I really see His presence when I am with you.

At kahit pagod na sa tuwing matatapos ang badminton session, masaya ako sa pag-uwi. Baon ang bagong pagkatuto, maghahanda sa susunod na pagkikita at maghahanda ng panibagong kuwento na maiaambag sa inyo. Salamat sa pinagsamahan at sa mga pagsasamahan pa natin. From the bottom of my heart, GBU.

***
Reflectio:

Joy is a very Christian value. It is one of the fruits of the Holy Spirit. The joy of the early Christians was magnetic; it attracted many people into the Church. We have hundreds of joyful saints. The most famous of them is St. Francis of Asisi. 

These joyful saints tell us that: joy makes the road to heaven easier. Joy is like the air in a balloon - it always makes the balloon go upwards. Joy is like the sail on a canoe: it gets you places without any work on your part. Joy keeps temptation away from you. Joy makes it easier to be good. Joy keeps the mind clear and the heart restful. No joyful person ever had ulcers, or committed suicide.

As one saint put it, "Religion without joy is no religion." Another saint said, "Joy is God's housekeeper; sadness is the devil's nurse." We are children of God so we have a divine right to joy. Joy is made for us, and we for joy.