There is no place like home.

Matagal din pala ang siyam na araw na bakasyon. Ang nagdaang mga araw sa bahay ay tila mga araw ng retreat, ng pagtahimik sandali sa mga sistema at pakikinig sa nakabibinging katahimikan sa lugar kung saan ako lumaki: sa bahay.

Napakahalagang magpahinga. At higit na makapagpapahinga sa loob ng bahay. There is really no place like home. Walang tatalo sa paghiga lamang sa kama sa loob ng mahabang oras nang walang ginagawa kundi ang magpahinga.

Habang nasa bahay at walang ginagawa, nagmuni-muni ako tungkol sa bahay. Na-miss ko ang bahay. Kung sakaling makapagkukuwento ito ng mga istorya, ilalahad nito kung paano ako lumaki, ipapaalala nito ang mga panahong ako'y nadapa at tinulungang makabanagon, panahong nagkasala at nakapagsisi, ilalahad nito ang kuwento ng aking bakasyon. 

Nagkaroon tuloy ako ng pagkakataong magnilay nitong nakalipas na siyam na araw; iyong isa ay tungkol sa pagpapatawad ng Diyos. Bakit kaya hinahayaan ng Diyos na magkasala ang tao at patatawarin din naman? Bakit hindi na lamang Niya gawing mapayapa ang mundo para sa lahat? Marami akong napagnilayang sagot. Ito ang pinakabuod: Nirerespeto ng Diyos ang ating kalayaang pumili at magdesisyon, isang regalong hindi babawiin ng Diyos dahil hindi Niya sinisiil ang anomang Kanyang nilikha. Hindi contradicting ang Kanyang pagka-Diyos. Siya ang Perpekto sa lahat ng perpekto.

At ngayong Sabado de Gloria, na-realize kong lahat tayo ay nasa estado ng paghihintay. Sa iba, ito'y pinaka-boring sa lahat ng gawain. Sino'ng hindi mababagot sa paghihintay? Pero may ibang punto ang Diyos ukol sa paghihintay. Tayo ay tinatawag Niya upang maghintay sa napakagandang araw, sa Pasko ng Muling Pagkabuhay. Kung magtitiwala tayo sa pag-asang hatid ng bawat nating paghihintay, siguradong may magandang plano ang Diyos. Maghihintay akong may buong pag-asa, gaya ng pag-asang pinanghawakan ko noon ilang buwan na ang nakaraan. Maghintay ako sa paghinog nitong hinahawakan kong pag-ibig.

Magtitiis ako sa paghihintay.

Paano kung tinatakasan natin ang Diyos?

Alam mo ba ang kuwento ni Jonas?

Marahil alam mo.

Siya yung ipinadala ng Diyos upang magpahayag ng kanyang utos sa mga taga-Nineveh, ngunit ginawa niya ang lahat upang makatakas sa plano ng Diyos. Sumakay siya sa isang barko at naglakbay palayo sa Nineveh. Subalit bago niya napansin, nabalahaw ang barko at umikot patungo sa kabilang direksyon dahil sa lakas ng bagyo. Napilitang itapon ng mga sakay ng barko ang kanilang mga dalahin upang gumaan ang sasakyang pandagat. Nang maisip ni Jonas ang kanyang kamalian, inamin niya ito sa kanyang sarili at nagboluntaryong maitapon din sa dagat kasama ng mga gamit. Sa pagkakataong iyon naisip niyang nagalit ang Diyos sa kanya. Sa pagkakataon ding iyon gumawa ang Diyos ng paraan upang mabago ang takbo ng buhay ni Jonas.

Nagpatuloy ang kuwento ni Jonas sa pagkakakain sa kanya ng malaking isda, hindi nasaktan at napatapon sa baybayin ng Nineveh. Doon siya naniwala na ano mang pagtatago ang gawin niya sa Diyos, hahanapin pa rin siya ng Diyos kahit saan hanggang sa mapagtanto niya na dinadala siya sa lugar kung saan siya tinatawag ng Diyos.

Sinubukang tumakas ni Jonas. Ngunit natagpuan pa rin siya ng Diyos. Mula roon, sinunod na niya ang utos ng Diyos. Pinili niyang maging instrumento ng Diyos para sa mga taga-Nineveh.

Tumatakas din tayo sa maraming pagkakataon. At kapag nakakatakas tayo, akala natin ay maayos na ang lahat para sa atin. Ngunit hindi pala talaga tayo nakalalayo. Malayo pa tayo sa inaasam na kaayusan at kapayapaan. Dahil hahanapin tayo ng Diyos saan man tayo magtungo. Hanggang sa tumimo sa ating isip at damdamin kung nasaan na tayo, kung para saan tayo ipinanganak, at kung para kanino ang bigay sa ating buhay.

Tama yung sinabi ng isang pari sa akin. Na hangga’t wala sa akin ang kapayapaan, na hangga’t walang kapanatagan sa aking kalooban, hindi ko maipapamahagi ang Salita ng Diyos sa iba. Gaya ni Jonas.

Conversations: Understanding God.

I had a reflective weekend, celebrating the feast of one of my chosen or favorite saint, St. John Bosco, in solitude. I just prayed by reading the Liturgy of the Hours, writing in my journal, and attending the evening Mass alone. Great that my friend's mother chose me to offer the ciborium during the offertory. I was happy to bring at the altar the hosts to be consecrated as Body of Christ.

I felt broken that day, because of some books I had found time reading again. I almost felt I was breaking down while reflecting (introspection). And when I posted some of my thoughts in Facebook, thanks to some friends who hit the Like button and took time to comment. In one of my reflective posts, I told that there is actually no "forever" in any relationships. Even a son could die ahead of his parents. Even two best friends could part ways when some irreparable circumstances happen. Even those faithful couples could not die at the same time. One has to bear the grief of being left, or alone. 

Then a friend from Youth Ministry has replied to me saying that attachment is the cause of all sufferings. Then we talked about attachment versus detachment. Then we reached to a conversation about God. I was happy to know his thoughts about God. I have mine too, but he has deep conviction about who God is. This is what I want to tell now:

God is not there to be understood. After quite some time, we will see the limits of our understanding of Him. Because if we understand Him fully, then we are saying we are God too. But this will never happen. It is hard to put the whole godliness of God in our mind. It is in our heart that God finds a home. The next question is, are we worthy to receive Him under our own roof? 

Now, when we feel really down, alone and forsaken, then we are nearest to Him. Because Jesus, the incarnate Word of God, has experienced that too. What do you think Jesus felt on the calvary, and why do you think He said, "My God, my God, why have you forsaken me?"

Jesus on that very moment of asking God why was He forsaken is actually the very moment that God has shown His great compassion for us. Let us pray to understand Him, trusting that He will make all things right and all burdens light if only we surrender to His will. 

San Pedro Calungsod

A conversation with a friend goes like this:

M: Keith, hindi na pala ilalabas bukas si San Pedro Calungsod.
K: E sa 4th Saturday na lang nila ilabas.
M: Yup, sure yun. Ang labo lang talaga nila.
K: Hehe. Baka naman pinaasa nila si San Pedro e lumabas yun mag-isa.
M: Yun lang. Baka magtampo yun.


Napaisip ako hanggang sa makatulog: magagawa kaya niyang magtampo? Nanaginip akong inilabas ko siyang mag-isa kaso hinabol ako ng guwardiya. Akala siguro nanakawin ko. Pero sa totoo lang, kahit hindi siya ilabas, magagawa niyang makalabas. At makapasok sa puso ng bawat Pilipino. Kung bukal sa loob natin siyang tatanggapin at hahayaang gabayan tayo sa mga hamon ng buhay at bawat nating paglalakbay.

O San Pedro Calungsod, huwaran naming mga kabataan, gabayan at ipanalangin mo po kami.