I beg to fall in love with Thee, my Lord.

"Hindi lang kita mahal, kundi 'in love' ako sa 'yo, at tinatawag kita kahit na ganyan ka." Ito yung mensaheng natanggap ko sa Diyos habang nasa Oremus (Lenten Eucharistic Adoration) kagabi. Basta na lang dumating iyan sa akin, at naniwala akong naroon Siya, kasama ko Siya.

Ang Diyos ay personal kong Diyos. Siya ang aking Diyos. Madalas napapalayo ako sa Kanya, sapagkat lagi kong nararamdamang sobrang buti ng Diyos para magkatotoo ang lahat. Too good to be true. Sa Oremus, sa pagkakataong napakalapit ng Diyos, narinig ko ang kakaibang kuwento tungkol sa pag-ibig Niya. Ang pag-ibig Niya ay lampas sa kayang abutin ng aking imahinasyon, marahil may mas mabigat na dahilan kaysa sakripisyo at pagpapakasakit. Ang dahilan ng pag-ibig ng Diyos ay laging mas higit sa kahit na anong dahilang maiisip natin. Laging mas matiisin, laging mas mapagpatawad, laging mas mapagbigay, at lalo pa Niya tayong minamahal hanggang sa puntong lumalim ang relasyon Niya sa atin; hanggang sa puntong ma-in love Siya sa atin. Mahal Niya kahit na sino. Hindi kailangang may magbago - ng ugali, ng paniniwala, ng buhay - para lang ibigin Niya. Manalig lang tayo sa Kanya. Na Siya'y buhay. Na Siya'y nagmamahal. Na Siya'y Panginoon at Diyos. Mahal Niya talaga tayo; tayo lang talaga ang nakakalimot sa katotohanang iyan. Kaya nagpapasalamat ako sa Kanya na pumasok Siya sa aking pusong hinayaan kong maging bukas kagabi. Salamat sa Kanya dahil naramdaman kong ako'y mahal.

Ito ngayon ang aking dasal, ang aking sagot sa Diyos ng pag-ibig, sa Diyos na unang na-in love sa akin bago pa man ako makaramdam ng pagmamahal sa Kanya. 

I beg to fall in love with Thee, my Lord with every breath of life I take. I beg to fall in love with Thee, my Lord, its every beat, I to Thee forsake.

For even if my thoughts fall short of knowing You, and even if my will runs terrified, Your passion thins the darkness of my soul, shed it light, breaths it life, stills the murmur of the night.

I beg to fall in love with Thee, my Lord with every breath of life I take. I beg to fall in love with Thee, my Lord, its every beat, I to Thee forsake.

For even if my heart falls short of loving You, and even if my spirit hides away, Your love for me surpasses all my fears, all I do, all I am, all that I can ever be.

I beg to fall in love with Thee, my Lord with every breath of life I take. I beg to fall in love with Thee, my Lord, its every beat, I to Thee forsake.

Lalong napatatak sa aking isipan na pwede pa rin akong tawagin at yakapin ng Diyos kahit na may lamat sa aming relasyon dahil sa mga nagawa ko noon: infidelity, despair, selfishness. Tinanong ko muli yaong lagi kong tinatanong sa Kanya, "O Diyos ko, tinatawag Mo ba talaga ako sa ganyang buhay?" Marami akong natatanggap na sagot; lahat ay nakasentro patungo sa pagpapahayag Niya ng pag-ibig sa akin, ngunit ang Oremus ay naiiba sa mga dating retreat na nadaluhan ko. Hindi lang ito basta retreat. Ubod ng pagpapakumbaba ang Diyos na naramdaman ko kagabi. Ganoon pa rin ang sagot Niya, "Oo, tinatawag kita, kahit na ganyan ka." Nakakaiyak at nakakapatid ng sandaling hininga. Para akong basag na plato at sugatan pero mapaghilom Siya. Sa gitna ng paghawak ko sa tela, gaya ng babaeng humawak sa Kanyang damit at gumaling, na-realize ko ang isang proof na talagang minamahal ako ng Diyos. Ito ay yung pagkakaloob Niya sa akin ng desire o hangaring magpursige para sa pipiliin kong bokasyon. Naisip kong sapat na iyon para kahit papano ay makatulong sa aking patuloy na pagtatanong at paglalakbay patungo sa inaasam kong pagpasok sa seminaryo.

Nawa'y naramdaman din ng mga nagsidalo sa Oremus ang nagmamahal na Diyos, gaya ng naramdaman kong pagtabi Niya sa aking piling. Nawa'y patuloy tayong gabayan at ingatan ni Hesus na nabubuhay at naghahari sa mundo ngayon.

Forgiving out of Love is salvific.

Hindi ang pagpapakasakit ni Kristo ang ating kaligtasan. Hindi ang dami ng hagupit at sugat na tinamo Niya ang nagligtas at patuloy na nagliligtas sa atin. Iyong pagpapakasakit dahil sa pag-ibig ang siyang nagliligtas, hindi ang pagpapakasakit lamang.

Iniisip ko ngayon ang pag-aayuno sa pagkain at mga bagay na hilig kong gawin. Walang karne, walang tsokolate, walang soft drinks, walang panonood ng TV, walang panonood ng pelikula. Ilang araw ko na itong iniisip. Gusto kong magkaroon ng sariling pagpapakasakit upang makabahagi ko si Kristo sa kanyang pasyon. Ngunit sa aking pagmumuni-muni, napagtatanto kong wala naman akong dahilan, o siyang nag-uudyok sa aking gawin ito, o ng pag-ibig na nagtutulak sa aking gawin iyon. Gusto ko lang gawin iyon dahil lumaki akong iniisip na iyon ang dapat, at maging ang mga fast food restaurants nga ay nagtitinda ng isda kaysa ng karne, sapagkat iyon daw ang paraan ng pag-aayuno.

Ang pag-aayuno sa pagkain at mga hilig nating bagay o gawain ay talaga ngang pag-aayuno. Ngunit sa ganang akin, bawat isa sa atin ay may personal na paglalakbay, personal na sakripisyo, at personal na Kuwaresma.

Sa panahong ito ng Kuwaresma, ang pinakamahalagang sakripisyo na mula sa pag-ibig ay pagpapatawad. Pinakamahirap pero pinakamapanligtas na sakripisyo sa lahat. Hindi madali ang kalimutan ang sarili, at sumunod sa kagustuhan ng Diyos. Hindi madali na yakapin ang pagpapakumbaba. Kahit na hindi iyon madali, ang magpatawad dahil sa pag-ibig ang siyang pinakamahalagang pag-ibig. Masakit ang magpatawad ngunit iyon ang sa atin ay magliligtas.

Via Crucis

Bahagi ng pagsariwa sa pasyon, kamatayan at muling pagkabuhay ng Diyos na si Hesus ang pagdarasal ng Daan ng Krus tuwing Kuwaresma at Mahal na Araw. Kaya naman nagkayaan kaming bagong tuklas na magkakaibigang magkakapanalig kay Kristo na magtungo sa Via Dolorosa sa Pinagmisahan Street, Brgy. Dela Paz, Antipolo, Rizal. Kilala ang lugar na ito bilang White Cross sapagkat may isang napakalaking puting krus sa tuktok ng bundok dito. Bukod kina Jo Idris, Matthew, Jerome at Arvin, isinama namin ang aming mga Pedrito. 

Nagsimula kami sa pagdarasal ng rosaryo. Isa-isang namuno sa bawat misteryo ng Tuwa. Habang nagdarasal, patawad pero hindi namin mapigilang kunan ng litrato si Pedrito. Talaga nga naman kasing kahit saang anggulo, maganda ang kinalalabasan ng kuhang litrato sa kanya.

Ang Via Crucis sa White Cross ay matarik. Sabi nga ni Arvin, bukod sa napakatarik ng hagdan at pabago-bago ang panahon nung nagtungo kami dun, pawis na pawis pa kami. Pero kahit na, konting tiis man lang bilang pakikiisa sa paghihirap ni Hesus noong Siya ang nagpasan ng Krus para sa ikaliligtas ng sanlibutan.

Narito ang mga kuhang litrato ng mga istasyon ng Via Crucis. Sa totoo lang, bawal kumuha ng litrato doon. Kasalanan namin na hindi kami sumunod sa regulasyon. Naisip ko, ibahagi rito upang sa mga makakakita nito, mas maengganyo silang hanapin at puntahan din ang Via Dolorosa sa Antipolo. Sulit po ang pagtungo doon. Walang bayad, basta bumili ka lang ng kandila bilang donasyon. 

Unang Istasyon: Ang Huling Hapunan

Ikalawang Istasyon: Ang Pagdurusa ni Hesus sa Halamanan ng Getsemani

Ikatlong Istasyon: Si Hesus sa Harapan ng Sanedrin

Ikaapat na Istasyon: Ang Paghahampas at Pagpuputong ng Koronang Tinik

Ikalimang Istasyon: Ang Pagtanggap ni Hesus sa Krus

Ikaanim na Istasyon: Si Hesus ay Nadapa sa Bigat ng Krus

Ikapitong Istasyon: Tinulungan ni Simon na taga-Sirene si Hesus na Pasanin ang Krus

Ikawalong Istasyon: Nasalubong ni Hesus ang mga Kababaihan ng Jerusalem

Ikasiyam na Istasyon: Si Hesus ay Inalisan ng Damit at Ipinako sa Krus

Ikasampung Istasyon: Si Hesus at ang Nagtitikang Magnanakaw

Ikalabing-isang Istasyon: Sina Maria at Juan sa Paanan ng Krus

Ikalabindalawang Istasyon: Si Hesus ay Namatay sa Krus

Ikalabintatlong Istasyon: Si Hesus ay Inilibing

Ikalabing-apat na Istasyon: Si Hesus ay Muling Nabuhay

Matapos ang pagdarasal ng Via Crucis, tinungo namin ang White Cross at doon nagtagal sa pagkuha ng litrato sa aming mga sarili, kasama pa rin si Pedrito. At naroon ang dalawampung pulgadang imahen ng Birhen ng Antipolo, ang Nuestra Señora de la Paz y Buenviaje. Kung kaya't naisipan na rin naming pagkalabas ng Via Dolorosa ay magtungo na rin sa Katedral ng Antipolo.

Sana marami pang ganitong paglalakbay kaming gawin. Basta sama-samang nagdarasal at nananatiling tapat sa debosyon kay Maria. Sa pagsisimula ng Mahal na Araw sa isang linggo, hangad ko ang matupad ang hangarin ng mga kaibigan ko. Sa bawat pagdarasal ko ng rosaryo kada papasok at uuwi mula sa trabaho, at sa tuwing may Monday devotion, iniaalay ko ang panalangin para sa mga kaibigan ko. Na sana sama-sama kaming tuklasin pa at paigtingin ang pananampalatayang Kristiyano. Na sana'y maging sentro ng buhay namin palagi si Hesus. At mas tumindi ang debosyon kay Maria. 

Sa oras na isinusulat ko ito, naghahanda rin ako sa aming pagpunta sa Caleruega. Madadagdagan na naman ang inililista kong simbahang napuntahan sa taong ito ng pananampalataya (2013 Year of Faith). Hindi lang sa dahilang gusto kong makapunta sa 100 simbahan sa Pilipinas kundi upang mas mapalalim ko ang relasyon ko sa Diyos. 

Sa bawat paglalakbay, dadalhin ko ang krus bilang aking gabay. Sabi nga sa isa sa paborito kong awitin:

We carry the saving cross 

through the roads of the world.

Through alleys of poverty and misery.

Marching to a dawning day

to freedom and victory,

to God's life and endless glory.

Panalangin:

Sinasamba ka namin at pinasasalamatan, Panginoong Hesukristo.
Sapagkat sa pamamagitan ng iyong Mahal na Krus at Muling Pagkabuhay,
iniligtas mo ang mundo.

Makapangyarihan at walang hanggang Diyos,
namatay at matagumpay na muling nabuhay ang Iyong Bugtong na Anak
para iligtas kami sa aming mga kasalanan.
Sa Iyong kabutihan, muli mong buhayin ang Iyong mga tapat na nananampalataya
upang makiisa sa kanya sa buhay na walang hanggang sa langit,
kung saan nabubuhay siya at naghahari
kasama Mo at ng Espiritu Santo magpasawalang hanggan. Amen.