Aba Ginoong Maria.

ABA GINOONG MARIA. Sa aking palagay, malamang ito ang isa sa mga unang panalangin itunuro sa atin ng ating mga magulang. Isang panalanging ipinasa sa ating mga lolo at lola, ng kanilang mga lola at lolo. Ilang beses ko na rin kasing nasaksihan ito sa aming parokya. Kung paano itinuturo ng isang ina o isang ama ang panalanging ito sa kanyang anak. Bago umalis ng bahay at pumasok sa paaralan. Bago kumain ng hapunan matapos maglaro. Bago matulog matapos gawin ang assignment.

Malamang, unang nagisnan din natin ang panalanging ito mula sa mga madre at mga katekista. Sa unang pagtanggap natin ng mga sakramento ng simbahan. Sa binyag. Sa unang kumpisal. Sa ating first communion. At tila nga nakagisnan na rin natin ang panalanging ito sa iba’t ibang panahon ng ating simbahan. Tuwing Oktubre. Tuwing Pasko at Bagong Taon. Tuwing Biyernes Santo at Linggo ng Muling Pagkabuhay.


Madalas nga, hindi tayo malay na isinasambit na pala natin ang panalanging ito sa samu’t saring ritwal nating mga Pinoy. Bilang panghele sa anak. Habang nagbabantay sa ospital. Habang nakasakay sa FX papuntang opisina. Madalas, nananalangin tayo sa ating Mahal na Ina, kung may hinihiling tayo. Bago tayo mag-abroad para magtrabaho ay dinadalaw natin siya sa Antipolo. Bago tayo mag job interview ay nagno-nobena tayo sa Baclaran. Bago tayo mag-board exam ay dumadayo pa tayo sa Manaoag. 


Napapansin ko nga, madalas may mga rosaryong nakatago sa ating mga bulsa. Lalo nga itong patagong nakalihim sa bulsa ng mga kalalakihan o lantaran na ring nakasabit sa mga motorbike. Ginagamit man natin itong agimat o panlaban sa masama. Ito ang ating dala-dala, construction worker man tayo sa site o sales lady sa isang department store. At inilalabas mula sa taguan at idinadasal habang nakatirik ang dyip sa trapik. O di naman kaya’y kung tayo ay pauwi na, sakay sa MRT.

At madalas kung tayo’y nagkaka-krisis bilang pamilya o sambayanan, ito ang panalanging paulit-ulit nating binabanggit. Nakakailang Aba Ginoong Maria kaya ang isang ina habang hinihintay ang resulta ng kanyang biopsy test? Nakakailang Aba Ginoong Maria kaya ang isang tatay habang isinusugod ang anak na naaksidente at duguan? At nakakailang Aba Ginong Maria kaya ang isang binata habang hinihintay niya ang sagot ng kasintahang nililigawan?

At kung titingnan natin ang kasaysayan ng ating bansa, ilang daang Aba Ginoong Maria kaya ang isinamo ng mga katipunero para makamit ang kalayaan? Ilang daang Aba Ginoong Maria kaya ang ipinalangin ng mga gerilya sa gitna ng digmaan? At ilang libong Aba Ginoong Maria kaya ang isinamo sa EDSA noong 1986 at 2001 sa gitna ng di katiyakan at pag-aalinlangan?
Kung ito ang panalanging ating unang natutunan, tila ito rin ang huling panalanging ating isinasambit sa bingit ng kamatayan. Nabalitaan natin noon kung paano yumao si Pangulong Cory Aquino. Sa ikalimang misteryo ng hapis, huling huminga raw ang ating mahal na Pangulo. At sa mga sumunod na araw, ating nasaksihan kung paano inihatid ng panalanging ito si Tita Cory mula simbahan hanggang sa kanyang huling hantungan. 

Bakit kaya malapit sa ating mga puso ang panalanging ito? Sa aking palagay, may tatlong dahilan kung bakit nakagisnan at nakaukit na sa ating mga puso ang panalangin ni Maria. Unang dahilan: dahil sa biyaya at pangako. Ikalawang dahilan: dahil sa galak at pasasalamat. At ikatlong dahilan: dahil sa pagsamo at pagapapaubaya. 

At habang patuloy nating dinarasal ang Aba Ginoong Maria, mamumulat tayo na lalalim ang ating pananampalataya, pag-asa at pagmamahal. Sa gitna ng biyaya at pangako, namamayani pala ang pananampalataya. Sa gitna ng galak at pasasalamat, matatagpuan pala ang pag-asa. At sa gitna ng pagsamo at pagpapaubaya, magwawagi pala ang pagmamahal. 

Kaya naman, hanggang may isang batang nagdarasal ng Aba Ginoong Maria nang buong pananampalataya, malalampasan natin ang disyerto at makakamit natin ang lupang pangako. Naniniwala akong hanggang may isang binatang nakaluhod at nagdarasal ng Aba Ginoong Maria, may pag-asa pa rin ang ating bayan. At hanggang may isang lolo na nagdarasal ng Aba Ginoong Maria sa tabi ng kanyang irog, limampung taon na ang nakararaan, mamamayani pa rin ang pagmamahal natin sa kapuwa at sa bayan.

Kaya marahil sa kasaysayan ng ating mga pamilya at sa kasaysayan ng bayan, tugmang-tugma ang panalanging ito. Sa panahon man ng kagipitan at di katiyakan, nariyan ang ating Mahal na Ina. Akmang-akma ang panalanging ito, maging isa man tayong sundalong isinabak sa Mindanao, o isang pulis na gustong manatiling tapat kahit corrupt na ang hepe ng kanyang himpilan. Tugmang-tugma ang panalanging ito, maging estudyante man tayo ng Ateneo, taas-noong inaawit pa rin ito sa gitna ng pagkatalo o di kaya’y isang sastre sa Sapang Palay, tuwang-tuwa na nakapasa ang kanyang anak sa UP. At masasamahan tayo ng panalanging ito sa gitna ng kadiliman at kahirapan. Sa simbahan na matatagpuan sa tagpi-tagping barung-barong sa Navotas na malapit nang ma-demolish. O di kaya’y sa mga nagsisilakihang mga simbahan sa Roma at Milan, punung-puno ng ating mga kababayang sabik umuwi dahil malayo sa mga pinanggalingan. Mapapasaatin ang panalanging ito sa gitna ng paghahanap natin ng kasagutan sa napakasalimuot na suliranin ng ating bayan. Sa gitna ng mga tanong na tila walang kasagutan.

Batid kong lahat tayo ay may mga ipinapanalanging mga biyaya at pangako. Batid kong lahat tayo ay may nais ipaabot na galak at pasasalamat. At batid kong lahat tayo ay may itinatagong mga pagsamo at pagpapapaubaya. Kaya’t sa gitna ng katahimikan at sa gabay ng ating Mahal na Ina, taglay ang pananampalataya, pag-asa at pagmamahal, lagi at lagi sana tayong manalangin:

Aba Ginoong Maria, napupuno ka ng grasya.
Ang Panginoong Diyos ay sumasaiyo.
Bukod kang pinagpala sa babaeng lahat
At pinagpala rin naman ang iyong Anak na si Hesus.
Santa Maria, Ina ng Diyos.
Ipanalangin mo kaming makasalanan.
Ngayon at kung kami’y mamamatay.
Amen.

Panalangin sa Araw ng mga Ina

Diyos na pinagmumulan ng Buhay
Diyos ng mga babaeng banal tulad nina Sara, Ruth, at Rebecca.
Diyos ni Elisabet na ina ni Juan Bautista

Diyos ng Mahal na Birheng Maria na ina ng iyong Anak na si Hesu-Kristo,
dinggin po ninyo ang aming panalangin, at pagkalooban ng pagbabasbas
ang lahat ng mga ina at lolang natitipon sa lugar na ito.

Basbasan mo po sila ng lakas na nagmumula sa iyong Banal na Espiritu
sapagkat sa pamamagitan nila natutunan ng mga anak at apo
kung paanong tumayo at lumakad,
kung paanong magsalita at maglaro,
at kung paanong makalapit sa Iyong banal na harapan
sa pamamagitan ng tapat na pananalangin.

Pagkalooban mo po sila ng biyayang makiisa sa Iyong Banal na Hapag
at matanggap ang Pagkaing nagbibigay buhay
sapagkat sila ang mga nagtaguyod at nagpakain sa amin
at sila din ang nagturo sa amin kung paanong itaguyod ang aming mga sarili
at ang aming mga pamilya.

Pagkalooban mo po sila ng kalusugan at kapayapaan,
ng galak at kaligayahan,
at ng pagkakataong kami’y kanilang maipagmalaki bilang mga anak.

Pagkalooban mo din po sila ng mga kaibigang mananatiling tapat
upang kanilang patuloy na madama ang Iyong pagkalinga’t pagmamahal.

Gayundin aming isinasama sa panalangin ang mga babaeng walang nakakaalaala
lalo na ang mga tahimik na itinataguyod ang kanilang pamilya,
naglilingkod ng may kababaang-loob, at nagtitiis ng hirap sa buhay para sa kapakanan ng kanilang asawa’t mga anak.

Kaya ang aming hiling, O Diyos ng kadalisayan,
na ika’y manahan sa aming lahat na naririto,
sa ngalan ng Ama, at ng Anak, at ng Espiritu Santo. Amen.

Ina ng mga Walang Mag-ampon, ipanalangin mo kami.

Totus Tuus, Maria

Ang blogpost na ito ay isang pag-alala kay Pope John Paul II na, sa darating na Linggo, pormal nang itatanghal bilang Santo ng Simbahang Katolika. Hindi ko siya kailanman nakita ng personal, ngunit siya ang unang Pope na nakilala ko noong bata pa at alam kong marami sa mga Pilipino hanggang ngayon ay minamahal siya. Nagkaroon kami ng koneksyon ni Pope John Paul dahil sa malalim niya ring pagmamahal sa isang babae—si Maria, ang Ina ni Hesus.

Ang pagmamahal ni Pope John Paul kay Maria ay napakahalaga sa kanyang buhay-espiritwal kaya nga pinili niya ang Totus Tuus bilang kanyang apostolic motto. Ito'y isang katagang Latin na ang ibig sabihin sa Ingles ay "totally yours," o sa Filipino ay "iyong-iyo." Ipinahahayag nito ang kanyang mapagmahal na debosyon at personal na konsekrasyon sa Mahal na Birheng Maria base na rin sa espiritwal na buhay at mga akda ni San Louise-Marie Grignion de Montfort.

Ang dalawang salitang ito ay halaw mula sa panalanging pang-konsekrasyon na matatagpuan sa isa sa mga aklat ni San Louis de Montfort, ang True Devotion to Mary. Ang kumpletong teksto ng panalangin ay ganito: Totus tuus ego sum, et omnia mea tua sunt. Accipio te in mea omnia. Praebe mini cor tuum, Maria. (I belong entirely to you, and all that I have is yours. I take you from my all. O Mary, give me your heart.)

Sabi noon ni Pope John Paul na noong siya ay batang seminarista pa lamang, binasa niya nang paulit-ulit at maraming beses ang ilan sa mga akda ni San Louis de Montfort. Ito'y napakahalagang bahagi ng kanyang buhay. Naintindihan niya mula noon na hindi puwedeng kalimutan ang Ina ng Diyos kung susundin niya ang tawag ng Diyos na Tatlong Persona.

Matagal din bago lumago ang pag-ibig ko sa Banal na Ina, kahit ang buto ng debosyon ay dati nang naitanim sa akin. Nang lumaki sa Marikina, nakilala ko si Maria sa pangalang Ina ng mga Walang Mag-ampon o mas tinatawag kong OLA. Mula noong high school, dumaraan muna ako sa Simbahan ni OLA, ilang lakaran lamang sa likod ng aming paaralan saka ako doon sasakay pauwi. Hindi ko pa alam ang kuwento niya kumbakit siya tinawag na OLA.

Noong ako nama'y nasa elementarya at naeengganyo sa mga kuwento ng mga katekista, nakabisado ko ang mga misteryo ng Santo Rosario. Galing pa man din ang pinakapaborito kong rosaryo sa yumaong si Presidente Cory Aquino, talagang gustong-gusto kong gamitin iyon. Doon ako nahumaling sa pagdarasal ng rosaryo, sa hamon ni Tita Cory na ang bawat isa sa amin ay magdasal nito para sa bayan at sa aming pamilya. 

Taong 2012 noon, kagagaling ko lamang sa Cebu at nakiisa sa National Thanksgiving Mass in honor of Saint Pedro Calungsod, nang magsimulang magpakilala si Maria sa akin. Sa isang malalim na paraan. Bilang Ina ng mga Walang Mag-ampon. Nagpakilala siya bilang OLA na noon pa ma'y gusto ko nang malaman kung sino siya.

Tuwing Lunes ng gabi, sumasama ako sa pagdarasal ng rosaryo habang madilim sa simbahan at si OLA lang sa altar ang pinagmumulan ng liwanag. Paglaon, dinala rin siya sa iba't ibang kapilya bilang bahagi ng programang Lakbay-Dalaw, ilang linggo bago ang pista. Habang nagaganap ang mga iyon, sa pagitan ng trabaho at pagpapahinga sa bahay, sinubukan kong tuklasin kung sino si OLA. Wala masyadong kuwento sa kanya; mas naisulat ang kuwento ng pinagmulan niya sa Valencia, Spain at maging ang OLA sa Sta. Ana, Manila. Sa mga kuwento-kuwento at ilang babasahin ko nakilala kung ano ang natatangi sa OLA ng Marikina.

Bunga ng aking pag-alam, mas lalo ko na siyang minahal at laging hinihingan ng tulong. Madalas, payo. Siya ang tinatawagan ko sa panahong nalilito ako, at siya ang modelo ko sa pagmamahal ko kay Hesus at pagsunod sa kalooban ng Diyos.

Natatangi sa kanya kumpara sa ibang mga imahen ni Maria sa buong bansa ang kalong niyang Niño Jesus. Lahat ng nakitang Hesus na bitbit ni Maria ay nakaharap sa tao. Tanging sa imahen ng Birhen ng Marikina ko lamang nakita ang batang Hesus na hindi nakatingin sa tao kundi sa kanyang Mahal na Ina. Bakit kaya ganoon? Napaisip ako. Dahil lang kaya sa mga may-ari o camarero nito? Dahil sa dating pari ng simbahan? May dahilan, pakiramdam ko. At habang nakaluhod at nagdarasal sa harapan niya, doon ko naisip ang posibleng sagot. Nakatingin ang batang Hesus kay Maria dahil may gustong ipabatid si Hesus sa atin. Na upang maipakita ni Hesus na tanging kay Maria tayo makahuhugot ng modelo ng pag-ibig sa Diyos. Dahil higit sa sinomang tao sa mundo, namatay na o buhay o mabubuhay pa lang, tanging si Maria lamang ang may isandaang porsiyentong pagmamahal kay Hesus.

Ito rin ang isinabuhay ni Pope John Paul. Kay Maria siya humugot ng inspirasyon kung paano mahalin at paglingkuran ang Diyos. Kung kaya't kay Maria ko rin utang ang inspirasyong mahalin ang Diyos. Siya ang Ina ng bokasyon. Siya ang Ina ng mundo.

There is no place like home.

Matagal din pala ang siyam na araw na bakasyon. Ang nagdaang mga araw sa bahay ay tila mga araw ng retreat, ng pagtahimik sandali sa mga sistema at pakikinig sa nakabibinging katahimikan sa lugar kung saan ako lumaki: sa bahay.

Napakahalagang magpahinga. At higit na makapagpapahinga sa loob ng bahay. There is really no place like home. Walang tatalo sa paghiga lamang sa kama sa loob ng mahabang oras nang walang ginagawa kundi ang magpahinga.

Habang nasa bahay at walang ginagawa, nagmuni-muni ako tungkol sa bahay. Na-miss ko ang bahay. Kung sakaling makapagkukuwento ito ng mga istorya, ilalahad nito kung paano ako lumaki, ipapaalala nito ang mga panahong ako'y nadapa at tinulungang makabanagon, panahong nagkasala at nakapagsisi, ilalahad nito ang kuwento ng aking bakasyon. 

Nagkaroon tuloy ako ng pagkakataong magnilay nitong nakalipas na siyam na araw; iyong isa ay tungkol sa pagpapatawad ng Diyos. Bakit kaya hinahayaan ng Diyos na magkasala ang tao at patatawarin din naman? Bakit hindi na lamang Niya gawing mapayapa ang mundo para sa lahat? Marami akong napagnilayang sagot. Ito ang pinakabuod: Nirerespeto ng Diyos ang ating kalayaang pumili at magdesisyon, isang regalong hindi babawiin ng Diyos dahil hindi Niya sinisiil ang anomang Kanyang nilikha. Hindi contradicting ang Kanyang pagka-Diyos. Siya ang Perpekto sa lahat ng perpekto.

At ngayong Sabado de Gloria, na-realize kong lahat tayo ay nasa estado ng paghihintay. Sa iba, ito'y pinaka-boring sa lahat ng gawain. Sino'ng hindi mababagot sa paghihintay? Pero may ibang punto ang Diyos ukol sa paghihintay. Tayo ay tinatawag Niya upang maghintay sa napakagandang araw, sa Pasko ng Muling Pagkabuhay. Kung magtitiwala tayo sa pag-asang hatid ng bawat nating paghihintay, siguradong may magandang plano ang Diyos. Maghihintay akong may buong pag-asa, gaya ng pag-asang pinanghawakan ko noon ilang buwan na ang nakaraan. Maghintay ako sa paghinog nitong hinahawakan kong pag-ibig.

Magtitiis ako sa paghihintay.

I beg to fall in love with Thee, my Lord.

"Hindi lang kita mahal, kundi 'in love' ako sa 'yo, at tinatawag kita kahit na ganyan ka." Ito yung mensaheng natanggap ko sa Diyos habang nasa Oremus (Lenten Eucharistic Adoration) kagabi. Basta na lang dumating iyan sa akin, at naniwala akong naroon Siya, kasama ko Siya.

Ang Diyos ay personal kong Diyos. Siya ang aking Diyos. Madalas napapalayo ako sa Kanya, sapagkat lagi kong nararamdamang sobrang buti ng Diyos para magkatotoo ang lahat. Too good to be true. Sa Oremus, sa pagkakataong napakalapit ng Diyos, narinig ko ang kakaibang kuwento tungkol sa pag-ibig Niya. Ang pag-ibig Niya ay lampas sa kayang abutin ng aking imahinasyon, marahil may mas mabigat na dahilan kaysa sakripisyo at pagpapakasakit. Ang dahilan ng pag-ibig ng Diyos ay laging mas higit sa kahit na anong dahilang maiisip natin. Laging mas matiisin, laging mas mapagpatawad, laging mas mapagbigay, at lalo pa Niya tayong minamahal hanggang sa puntong lumalim ang relasyon Niya sa atin; hanggang sa puntong ma-in love Siya sa atin. Mahal Niya kahit na sino. Hindi kailangang may magbago - ng ugali, ng paniniwala, ng buhay - para lang ibigin Niya. Manalig lang tayo sa Kanya. Na Siya'y buhay. Na Siya'y nagmamahal. Na Siya'y Panginoon at Diyos. Mahal Niya talaga tayo; tayo lang talaga ang nakakalimot sa katotohanang iyan. Kaya nagpapasalamat ako sa Kanya na pumasok Siya sa aking pusong hinayaan kong maging bukas kagabi. Salamat sa Kanya dahil naramdaman kong ako'y mahal.

Ito ngayon ang aking dasal, ang aking sagot sa Diyos ng pag-ibig, sa Diyos na unang na-in love sa akin bago pa man ako makaramdam ng pagmamahal sa Kanya. 

I beg to fall in love with Thee, my Lord with every breath of life I take. I beg to fall in love with Thee, my Lord, its every beat, I to Thee forsake.

For even if my thoughts fall short of knowing You, and even if my will runs terrified, Your passion thins the darkness of my soul, shed it light, breaths it life, stills the murmur of the night.

I beg to fall in love with Thee, my Lord with every breath of life I take. I beg to fall in love with Thee, my Lord, its every beat, I to Thee forsake.

For even if my heart falls short of loving You, and even if my spirit hides away, Your love for me surpasses all my fears, all I do, all I am, all that I can ever be.

I beg to fall in love with Thee, my Lord with every breath of life I take. I beg to fall in love with Thee, my Lord, its every beat, I to Thee forsake.

Lalong napatatak sa aking isipan na pwede pa rin akong tawagin at yakapin ng Diyos kahit na may lamat sa aming relasyon dahil sa mga nagawa ko noon: infidelity, despair, selfishness. Tinanong ko muli yaong lagi kong tinatanong sa Kanya, "O Diyos ko, tinatawag Mo ba talaga ako sa ganyang buhay?" Marami akong natatanggap na sagot; lahat ay nakasentro patungo sa pagpapahayag Niya ng pag-ibig sa akin, ngunit ang Oremus ay naiiba sa mga dating retreat na nadaluhan ko. Hindi lang ito basta retreat. Ubod ng pagpapakumbaba ang Diyos na naramdaman ko kagabi. Ganoon pa rin ang sagot Niya, "Oo, tinatawag kita, kahit na ganyan ka." Nakakaiyak at nakakapatid ng sandaling hininga. Para akong basag na plato at sugatan pero mapaghilom Siya. Sa gitna ng paghawak ko sa tela, gaya ng babaeng humawak sa Kanyang damit at gumaling, na-realize ko ang isang proof na talagang minamahal ako ng Diyos. Ito ay yung pagkakaloob Niya sa akin ng desire o hangaring magpursige para sa pipiliin kong bokasyon. Naisip kong sapat na iyon para kahit papano ay makatulong sa aking patuloy na pagtatanong at paglalakbay patungo sa inaasam kong pagpasok sa seminaryo.

Nawa'y naramdaman din ng mga nagsidalo sa Oremus ang nagmamahal na Diyos, gaya ng naramdaman kong pagtabi Niya sa aking piling. Nawa'y patuloy tayong gabayan at ingatan ni Hesus na nabubuhay at naghahari sa mundo ngayon.

Kapag nagpatawad ang Diyos...

Ang sabi ng Poong mahal,
"Sa daigdig ako'y ilaw.
Kapag ako ay sinundan,
ang dilim ay mapaparam
at sa aki'y mabubuhay."


Kapag nagpatawad ang Diyos, pinatatawad Niya ang lahat-lahat. Walang kalahati, walang hindi buo sa panukat ng Diyos. Isa ito sa nahihirapan tayong intindihin dahil ang buhay natin ay madalas na nakokondisyon ng mga "kung" at "pero". Mahirap para sa ating paniwalaan na may isang kayang magpatawad ng lahat-lahat.

Ngunit sa kaibuturan ng puso natin, ito yung hinahanap-hanap natin. Bawat isa sa atin ay mayroong pakiramdam na pagdududa ngunit umaasa.

Puno ng masasaya at malulungkot na sandali ang buhay. Kahit iyong pinakamagagaling sa atin ay nakararanas din na malasin ang kanyang araw. Kailangan nating lahat ng isang kilala natin na hahawi sa ating pangamba at sa halip na tayo'y mag-alala, ipapakita sa atin ang halaga ng ating buhay. Laging may pag-asa tayong bumangon muli. 

Kung ang bulag nga sa Ebanghelyo ay napagaling ni Hesus, tayo pa kayang sumasampalataya sa Kanya. Iisa lang naman ang nais ng Panginoon, ang tayo'y makabahagi Niya sa Kanyang kaharian sa langit. Paano ito makakamit? Mahirap, kung pananaw nating mga tao ang gagamiting sukatan. Ngunit sa sukatan o timbangan ng Diyos, hindi natin alam pero baka nga madali lamang. Kailangan lang natin Siyang sundan. Sapagkat Siya ang ilaw na gagabay sa atin. Mumunti ang krus na pasan natin kumpara sa pinasan Niya noon. Natubos na tayo sa putik ng kasalanan; hindi na tayo dapat maputikan pa ng paulit-ulit, araw-araw.

Ang kababaang-loob ng Diyos ay katumbas ng kalayaan ng tao.

Ngayong araw ay ipinagdiriwang natin ang dakilang kapistahan ng Pagpapahayag ng Diyos kay Maria sa pamamagitan ni Anghel Gabriel, o ang Solemn Feast of the Annunciation. Inaalala natin kung paanong dalawang libing taon na ang nakalipas ay humingi ng pabor ang Diyos sa tao. Nangyari ito noong hilingin ng Diyos kay Maria na maging ina ng Kanyang Anak, sa pamamagitan ng Espiritu Santo. 

Tinanong si Maria. Mayroon siyang pagpipilian. Maaari siyang humindi lalo na't alam naman nating nakatakda siyang pakasal kay Jose. Subalit, narinig natin ang matamis niyang "Oo." At dahil sa kanyang pagpayag, natupad ang plano ng Diyos na tayo ay matubos sa kasalanan.

Sa maraming pagkakataon, humaharap tayo sa mga sitwasyon na nangangailangan ng mabigat at seryosong pagdedesisyon. Ang bawat desisyon ay may nakaambang marami pang pagdedesisyon kalaunan. 

Ang kababaang-loob ng ating Diyos ang misteryo ng bawat bokasyon. Ang Diyos, na Siyang nakababatid ng lahat—na nakakakilala sa ating lahat, kung sino tayo, ano ang kaya at himdi natin kayang gawin—ay salamin ng pagpapakumbaba. Na sa tuwing tatawag Siya sa atin, una Niyang gagawin ay tanungin muna tayo: "Is it alright for you..." dahil nirerespeto Niya ang ating kalayaang pumili. 

Nahihiwatigan talaga ako kung naiisip na katumbas ng pagpapakumbaba ng Diyos ang kalayaan natin bilang tao. Na tunay ngang nais ng Diyos na tayo'y maging masaya sa bawat natin pagdedesisyon, sagutin man natin ng "oo" o "hindi" ang Kanyang tawag o imbitasyon.