Prayer to St. Joseph

To you, O Blessed Joseph, we come in our trials, and having asked the help of your most holy spouse, we confidently ask your patronage also. Through that sacred bond of charity which united you to the Immaculate Virgin Mother of God and through the fatherly love with which you embraced the Child Jesus, we humbly beg you to look graciously upon the beloved inheritance which Jesus Christ purchased by his blood, and to aid us in our necessities with your power and strength.

O most provident guardian of the Holy Family, defend the chosen children of Jesus Christ. Most beloved father, dispel the evil of falsehood and sin. Our most mighty protector, graciously assist us from heaven in our struggle with the powers of darkness. And just as you once saved the Child Jesus from mortal danger, so now defend God’s Holy Church from the snares of her enemies and from all adversity. Shield each one of us by your constant protection, so that, supported by your example and your help, we may be able to live a virtuous life, to die a holy death, and to obtain eternal happiness in heaven. Amen.

Forgiving out of Love is salvific.

Hindi ang pagpapakasakit ni Kristo ang ating kaligtasan. Hindi ang dami ng hagupit at sugat na tinamo Niya ang nagligtas at patuloy na nagliligtas sa atin. Iyong pagpapakasakit dahil sa pag-ibig ang siyang nagliligtas, hindi ang pagpapakasakit lamang.

Iniisip ko ngayon ang pag-aayuno sa pagkain at mga bagay na hilig kong gawin. Walang karne, walang tsokolate, walang soft drinks, walang panonood ng TV, walang panonood ng pelikula. Ilang araw ko na itong iniisip. Gusto kong magkaroon ng sariling pagpapakasakit upang makabahagi ko si Kristo sa kanyang pasyon. Ngunit sa aking pagmumuni-muni, napagtatanto kong wala naman akong dahilan, o siyang nag-uudyok sa aking gawin ito, o ng pag-ibig na nagtutulak sa aking gawin iyon. Gusto ko lang gawin iyon dahil lumaki akong iniisip na iyon ang dapat, at maging ang mga fast food restaurants nga ay nagtitinda ng isda kaysa ng karne, sapagkat iyon daw ang paraan ng pag-aayuno.

Ang pag-aayuno sa pagkain at mga hilig nating bagay o gawain ay talaga ngang pag-aayuno. Ngunit sa ganang akin, bawat isa sa atin ay may personal na paglalakbay, personal na sakripisyo, at personal na Kuwaresma.

Sa panahong ito ng Kuwaresma, ang pinakamahalagang sakripisyo na mula sa pag-ibig ay pagpapatawad. Pinakamahirap pero pinakamapanligtas na sakripisyo sa lahat. Hindi madali ang kalimutan ang sarili, at sumunod sa kagustuhan ng Diyos. Hindi madali na yakapin ang pagpapakumbaba. Kahit na hindi iyon madali, ang magpatawad dahil sa pag-ibig ang siyang pinakamahalagang pag-ibig. Masakit ang magpatawad ngunit iyon ang sa atin ay magliligtas.

Operari sequitur esse.

Walang tayong desisyon na hindi personal, sapagkat ang bawat nating desisyon ay nagbibigay kahulugan sa ating pagkatao - kung sino tayo bilang rasyonal na tao. Hindi tayo ginawa sa loob ng isang araw. Kung ano tayo ngayon ay dahil sa isang mabagal na ebolusyon. Ang bawat hakbang natin pasulong at maging paurong ay siyang bumubuo ng ating pagkatao, ng ating buhay-tao.

Kapag nakagagawa tayo ng pagkakamali, pwede nating piliin ang manatili sa ganoong sitwasyon at pwede rin nating piliin na maglakas-loob na magsisi at itama ang kamalian. Mahirap at napakatapang na pagdedesisyon.

Ang ibang tao at mga pangyayari sa mundo ay may mabuti at hindi mabuting maidudulot sa atin, ngunit ang pagdedesisyon para sa ating sarili ay sa sarili rin nating kagustuhan nagmumula. Ito sa palagay ko ang kahulugan ng katagang Latin na "operari sequitur esse." Sa mga scholastics at seminaristang nag-aaral ng Latin, alam nila ito: na ang bawat pagkilos ay dinidiktahan lamang ng ating pagkatao. Pero sa pananaw ko, nakikipagtalaban din talaga yung pagkilos at pagkatao. Kung ano ang kilos mo ay siyang pagkatao mo. At kaalinsabay nito, kung ano ang pagkatao mo ay siyang pagkilos mo. Hindi ba mas malinaw iyon?

Sa ganang akin, wala kang gagawing kilos na hindi sumasalamin sa pagkatao mo. Kung ikaw ay lingkod-simbahan, at iyon ang pagkatao mo, doon na rin iikot ang lahat ng pagkilos mo. Pero may "catch" ang katagang ito. Sapagkat may Diyos na siyang kaagapay natin sa ating buhay. Kaya may factor din siya sa ating pagkatao. Kung sa kanya iikot ang buo nating pagkatao, lahat ng ating kilos ay magiging kilos na dinikta ng Diyos, purong kagustuhan ng Diyos. 

Discernment.

“Have you ever thought about being a priest?”

It was totally random and out of the blue, yet quite coincidental as I had joked with my friends about being a priest a couple of days before. On retreat that weekend, I asked God what He thought, and after an hour of adoration, I knew that being a priest was a possibility. I have been praying, sometimes begging God to show me what my vocation is ever since that day.

To be honest, I felt lost. Some days I would think that being a priest was my calling, others that having a family was. In my life I would see signals everywhere — a bible verse that told me to be a priest and a baby that told me to be a dad. It distressed me; I was frustrated a lot of the time, and it began to wear on me. I was asking God why he didn’t just tell me what was up.

But then God showed me an opportunity — a discernment retreat run by the Archdiocese of Boston. Naturally, being so confused about what I should do with my life, I decided to attend.

Idid not go into the retreat with high expectations — I expected to find some clarity, yes, but I did not think that I would leave the retreat any more sure of my decision than when I arrived. I was right. Sort of. I still have no idea whether I want to be a priest, a dad, a single man, or a religious person. But I did discover two huge misconceptions I had about the discernment process.

1. YOUR VOCATION IS NOT A PROBLEM TO SOLVE

I was so worried about what the answer to this “problem” was that I wasn’t letting God work naturally in my life. The thing is, a vocation is not a problem to be solved. It’s a call from God to be loving, joyful, and holy. In other words, it is our true path to sainthood. I may still not know where God is calling me, but for the first time that doesn’t distress me.

I used to want God to just tell me the answer — now I want to experience the journey of finding out. It is odd, but I have never been happier about not knowing where God is calling me. For the first time I’ve truly realized that I don’t need to worry because God is not going to let me take the wrong path.

2. GOING TO A SEMINARY DOES NOT MEAN YOU HAVE TO BE A PRIEST

A seminary is just another step in the discernment process, and entering does not mean that your decision is final. The seminary is the best place to go if you really want to know God’s call for you, because it is there that you will discover whether priesthood is or isn’t for you. With this knowledge I now have a great desire in me to enter a seminary. I don’t want to go because I am totally sure I want to be a priest, but because I want to discover if I do.

For now I will continue to pray about my vocation and ask God to help me find it, but I will no longer ask Him to write the answer on the ground in front of me with lightning bolts. Instead I will wait patiently and know that God has plans for me and will not let me choose the wrong vocation.

Sa nagmamahal, walang mabigat at walang pabigat.

Sa sermon ni Bishop Francis, paulit-ulit niyang binanggit ang pangungusapmna ito. "Sa nagmamahal, walang mabigat at walang pabigat." Tama siya ngunit parang kayhirap paniwalaan nung una kong marinig ito. Paanong walang mabigat sa nagmamahal? Siyempre naisip ko yung mga may romantikong relasyon, lalo't katatapos lamang ng Araw ng mga Puso. Ang nagmamahal hindi maiiwasang magselos. Ang nagmamahal hindi maiiwasang masaktan. Hindi ba't mabigat ito? Hindi ba't pabigat ang mga ito? Sa damdamin, sa puso. 

Pero iba ang pananaw ni Bp. Francis. At naunawaan ko rin iyon. Kasi kung nagmamahal ka, ibibigay mo ang iyong buong sarili para sa minamahal mo. Sapagkat gayon ang pag-ibig na ipinakilala sa atin ni Hesus. Kung umiibig ka, hindi mo mararamdaman ang bigat dahil hindi iyon ang mahalaga. Ang mahalaga ay iyong pag-ibig mo, iyong iniibig mo. Hindi mo iindahin ang sakit o bigat.

Si Hesus mismo ang nagsabi sa atin na siya ang daan. Mahahanap natin ang daan kung susundan natin siya sa bawat pahina ng Biblia. Doon makikita natin siyang patuloy na nakikipag-usap at sumusunod sa kalooban ng Amang nagsugo sa kanya rito sa mundo. Noong parte na ng daan ang paghihirap, hindi nagtanong si Hesus ng "Bakit?" Hindi niya sinisi ang mga nanakit sa kanya. Nagpatuloy siya sa kanyang pananalangin sa halamanan, hanggang dugo ang maging pawis, upang patunayan ang dakilang pag-ibig ng Ama at nagawa niyang mapatawad at hindi magtanim ng galit sa mga nanakit sa kanya. Ito ang daan, at sa pagpapakita niya sa atin ng daan, binigyan tayo ni Hesus ng bagong perspektibo sa mga nararanasan nating paghihirap sa buhay.

Ang tunay na pagbabalik-loob ay ang pagpili sa daan ni Hesus, kung saan tinatanggap natin ang mabubuti at masasakit sa ating buhay at humihingi tayo ng kaunting lakas at pagtitiis at tapang na mapatawad ang mga taong nakasugat sa atin sa buhay. Ang pag-ibig man nila ay limitado at may pasubali, naidadala naman tayo sa paghahanap sa walang hanggan at walang pasubaling pag-ibig. Ang daan ni Hesus ang magdadala sa atin sa disyerto ng paghihirap at pagkabasag upang ating madama ang pag-ibig na laan ng tinatawag nating Diyos, ang kanyang Ama. 

Iyon ang punto kumbakit sa nagmamahal ay walang mabigat at walang pabigat. Wala nang pasubali, basta umiibig.

Paano kung tinatakasan natin ang Diyos?

Alam mo ba ang kuwento ni Jonas?

Marahil alam mo.

Siya yung ipinadala ng Diyos upang magpahayag ng kanyang utos sa mga taga-Nineveh, ngunit ginawa niya ang lahat upang makatakas sa plano ng Diyos. Sumakay siya sa isang barko at naglakbay palayo sa Nineveh. Subalit bago niya napansin, nabalahaw ang barko at umikot patungo sa kabilang direksyon dahil sa lakas ng bagyo. Napilitang itapon ng mga sakay ng barko ang kanilang mga dalahin upang gumaan ang sasakyang pandagat. Nang maisip ni Jonas ang kanyang kamalian, inamin niya ito sa kanyang sarili at nagboluntaryong maitapon din sa dagat kasama ng mga gamit. Sa pagkakataong iyon naisip niyang nagalit ang Diyos sa kanya. Sa pagkakataon ding iyon gumawa ang Diyos ng paraan upang mabago ang takbo ng buhay ni Jonas.

Nagpatuloy ang kuwento ni Jonas sa pagkakakain sa kanya ng malaking isda, hindi nasaktan at napatapon sa baybayin ng Nineveh. Doon siya naniwala na ano mang pagtatago ang gawin niya sa Diyos, hahanapin pa rin siya ng Diyos kahit saan hanggang sa mapagtanto niya na dinadala siya sa lugar kung saan siya tinatawag ng Diyos.

Sinubukang tumakas ni Jonas. Ngunit natagpuan pa rin siya ng Diyos. Mula roon, sinunod na niya ang utos ng Diyos. Pinili niyang maging instrumento ng Diyos para sa mga taga-Nineveh.

Tumatakas din tayo sa maraming pagkakataon. At kapag nakakatakas tayo, akala natin ay maayos na ang lahat para sa atin. Ngunit hindi pala talaga tayo nakalalayo. Malayo pa tayo sa inaasam na kaayusan at kapayapaan. Dahil hahanapin tayo ng Diyos saan man tayo magtungo. Hanggang sa tumimo sa ating isip at damdamin kung nasaan na tayo, kung para saan tayo ipinanganak, at kung para kanino ang bigay sa ating buhay.

Tama yung sinabi ng isang pari sa akin. Na hangga’t wala sa akin ang kapayapaan, na hangga’t walang kapanatagan sa aking kalooban, hindi ko maipapamahagi ang Salita ng Diyos sa iba. Gaya ni Jonas.

Conversations: Understanding God.

I had a reflective weekend, celebrating the feast of one of my chosen or favorite saint, St. John Bosco, in solitude. I just prayed by reading the Liturgy of the Hours, writing in my journal, and attending the evening Mass alone. Great that my friend's mother chose me to offer the ciborium during the offertory. I was happy to bring at the altar the hosts to be consecrated as Body of Christ.

I felt broken that day, because of some books I had found time reading again. I almost felt I was breaking down while reflecting (introspection). And when I posted some of my thoughts in Facebook, thanks to some friends who hit the Like button and took time to comment. In one of my reflective posts, I told that there is actually no "forever" in any relationships. Even a son could die ahead of his parents. Even two best friends could part ways when some irreparable circumstances happen. Even those faithful couples could not die at the same time. One has to bear the grief of being left, or alone. 

Then a friend from Youth Ministry has replied to me saying that attachment is the cause of all sufferings. Then we talked about attachment versus detachment. Then we reached to a conversation about God. I was happy to know his thoughts about God. I have mine too, but he has deep conviction about who God is. This is what I want to tell now:

God is not there to be understood. After quite some time, we will see the limits of our understanding of Him. Because if we understand Him fully, then we are saying we are God too. But this will never happen. It is hard to put the whole godliness of God in our mind. It is in our heart that God finds a home. The next question is, are we worthy to receive Him under our own roof? 

Now, when we feel really down, alone and forsaken, then we are nearest to Him. Because Jesus, the incarnate Word of God, has experienced that too. What do you think Jesus felt on the calvary, and why do you think He said, "My God, my God, why have you forsaken me?"

Jesus on that very moment of asking God why was He forsaken is actually the very moment that God has shown His great compassion for us. Let us pray to understand Him, trusting that He will make all things right and all burdens light if only we surrender to His will.