Parang may mali sa takbo ng utak ko ngayon.

Napakabuti sa akin ng Diyos. Hindi man ako karapat-dapat sa Kanyang kabutihan, pero ipinararamdam pa rin Niya sa akin ang kabutihan. Napakaraming biyaya ang ibinibigay Niya, mga biyayang hindi ako karapat-dapat tumanggap; mga kaibigan, na hindi ako karapat-dapat magkaroon; ng pamilya, na hindi ko karapat-dapat matanggap; ng buhay, na hindi ako karapat-dapat magkaroon. Gayunpaman, ibinigay itong lahat sa akin ng Diyos. May isang kaibigan na nagsabi sa akin, “Nasa iyo na ang lahat ng bagay sa buhay mo!” Pero nasa akin na nga ba talaga? Ibig ba niyang sabihin na may mga taong hindi pa nakukuha ang lahat ng bagay sa kanyang buhay? Kung ganon iyon, hindi patas ang Diyos. Nagbigay Siya sa ilan, at ipinagkait naman sa iba. 

Pero ganito makita ng tao ang mga ito. Paano ba makita iyon ng Diyos? Naniniwala akong walang makakasapat sa pangangailangan ng puso ng tao. Mas maraming bagay ang nasa tao, mas maraming bagay pa siyang gusto; mas konting bagay ang nasa tao, mas konting bagay pa siyang gusto. Ang pangangailangan ng tao ay nakababahala. Nakakapagdulot ng panganib. Para itong apoy na habang lumalaki ay mas lumalaki pa ang gustong makonsumo. 

Sino ang mas banal ngayon? Ang taong mayroon o ang taong may gusto? Yung taong puno ng pagkaganid dahil nasa kanya na ang lahat o yung taong wala nang kailangan dahil wala naman siyang pinanghahawakan? 

Parang may mali sa takbo ng utak ko ngayon. Hindi ko alam kumbakit ganito ang naiisip ko. Pero sino ba ang makakaunawa sa iniisip ng Diyos? Sino ba ako, kundi isang taong nagsusumikap mahalin at maintindihan ang Diyos…

We need saints.

We need saints without cassocks, without veils - we need saints with jeans and tennis shoes. We need saints that go to the movies that listen to music, that hang out with their friends. We need saints that place God in first place ahead of succeeding in any career. We need saints that look for time to pray every day and who know how to be in love with purity, chastity and all good things. We need saints - saints for the 21st century with, a spirituality, appropriate to our new time. We need saints that have a commitment to helping the poor and to make the needed social change.

We need saints to live in the world, to sanctify the world and to not be afraid of living in the world by their presence in it. We need saints that drink Coca-Cola, that eat hot dogs, that surf the internet and that listen to their iPods. We need saints that love the Eucharist, that are not afraid or embarrassed to eat a pizza or drink a beer with their friends. We need saints who love the movies, dance, sports, theater. We need saints that are open, sociable, normal, happy companions. We need saints who are in this world and who know how to enjoy the best in this world without being callous or mundane. 

We need saints.

Make me a channel of your peace.

Make me a channel of your peace. 
Where there is hatred let me bring your love.
Where there is injury, your pardon, Lord
And where there's doubt, true faith in you.

Oh, Master grant that I may never seek
So much to be consoled as to console
To be understood as to understand
To be loved as to love with all my soul.

Make me a channel of your peace
Where there's despair in life, let me bring hope
Where there is darkness, only light
And where there's sadness, ever joy.


***
Ang kontribusyon natin sa kapayapaan ay nagsisimula sa Diyos. Kaya't sa Kanya tayo humingi ng kapayapaan—kapayapaan mula sa kaloob-looban. Hilingin natin sa Diyos na alisin sa atin ang mga bagay at inklinasyong hindi naman natin kailangan, dahil ito ang mga pader na nabubuo natin sa ating mga puso. Kung may mga pader, may pangangailangan sa ating depensahan ito, at kadalasa'y sa pamamagitan ng puwersa o lakas. 

Hilingin natin sa Diyos na bigyan tayo ng mga matang makakakita ng rikit sa iba't ibang kulay at ingay na nagmumula sa mga taong nakakasalamuha natin sa bawat araw. Kung nakakasalamuha natin ang ibang tao, nagtatayo tayo ng tulay. Kung may tulay, mas malawak ang posibilidad at abot-tanaw ng pagkakaibigan. 

Nawa'y makabahagi tayo sa pagbuo ng mundong payapa lalo na para sa mga susunod pa sa ating henerasyon. Sumaatin nawa ang kapayapaang hatid ni Kristo Hesus na ating Diyos!

Breath of God.

Breathe on me, breath of God,
Fill me with life anew,
That I may love the things you love,
And do what you would do.

Breathe on me, breath of God,
Until my heart is pure,
Until with you I have one will,
To live and to endure.

Breathe on me, breath of God,
My soul with grace refine,
Until this earthly part of me
Glows with your fire divine.

Breathe on me, breath of God,
So I shall never die,
But live with you the perfect life
In your eternity.

The rich man and the poor Lazarus.

There are various lessons from the parable of the rich man and the poor Lazarus. First is the reality of God’s justice. The just will be rewarded with eternal happiness, with “the kingdom prepared for them from the beginning of the world.” Those in sin will be sent into eternal hell fire: “Go, cursed people, out of my sight into the eternal fire which has been prepared for the devil and his angels.”

Second is the importance of our listening to and reflecting on God’s word to assist us in this life. God’s word is given to us in the Scriptures, in the teachings of the Church (in formal Church documents, in homilies and exhortations and, guided by the Spirit, in our own reflections on the Scriptures) “They have Moses and the prophets. Let them listen to them.”

Third is the special care the Lord has for the poor and the poor in spirit and his warnings about riches: “Fortunate are those who have the spirit of the poor, for theirs is the kingdom of heaven.” “Do not store up treasure for yourselves here on earth where moth and rust destroy, and where thieves steal. Store up treasure for yourself with God, where no moth or rust can destroy nor thief come and steal it.” “Yes, believe me: it is easier for a camel to go through the eye of a needle than for the one who is rich to enter the kingdom of heaven.”

Ang pumili ay pag-ibig.

Pagpili. Binibigyang depinisyon ang buhay sa mga pagpili. Mayroon tayong mga pagpipilian dahil malaya tayo. May kapasidad tayong pumili dahil mayroon tayong kalayaan, kaalaman at pag-unawa sa alin ba ang dapat. Nailalarawan tayo sa ating mga pagpili. Ang mga pinili natin ay nagpapakilala ng ating mga pagpapahalaga, ng ating mahigpit na pinanghahawakan, ng tinitingnan nating mas mahalaga, ng sa isip natin at pinagkakatiwalaang para sa ating kabutihan. 

Ngunit ang buhay ay hindi lamang pagpili sa pagitan ng mabuti at masama, tama o mali, importante o walang halaga. Mas madalas ang ating mga pagpipilian ay sa pagitan ng dalawang mabuti, dalawa-at-parehong makabubuting realidad. Ito marahil ang pinakamahirap na pagpili dahil sa huli kailangan may piliin kang isa. May isang aalis. Kailangang maging imposible ang isa upang makamit ang posibilidad ng isa. At sa totoo lang, mahirap pakawalaan ang isang bagay, lalo na kung isang tao, na naging bahagi ko na o sana’y magiging kabahagi ko pa ng aking buhay. Ito’y pagpiling kailangang maisakatuparan dahil ang bawat pangyayari sa buhay ay may dahilan o kapalit. 

Matagal na mula noong huli tayong nagkita, nagpalitan ng mga mensahe sa isa’t isa, nagkaroon ng mahaba ngunit interesanteng pagpapalitan ng ideya ukol sa buhay, pag-ibig, at sa hinaharap. Matagal na mula nang makita kita, mula nang magkasama tayo, mula nang gugulin natin ang oras ng bawat isa na tayo lang ang magkasama. Matagal na nga, at sa pagitan noon at ngayon ay marami nang pagbabagong naganap. Ipinagpatuloy mo ang iyong aspirasyon sa buhay, pinanindigan mo ang iyong pinili, nakakita ka ng taong mamahalin, nagpatuloy ka sa pagtahak ng iyong pangarap. Gayon din naman ako. Ang mga pagbabagong ito ay dulot ng ating mga pagpili, ng ating mga pagpapahalagang pinanghahawakan, ng ating mga pangarap na sinubukang tahakin. Nirespeto natin ang pinili ng bawat isa. Hinangad natin walang iba kundi yaong makabubuti sa bawat isa. Kaya isa sa naging epekto ay yung pakawalan natin ang bawat isa - pakawalan ang posibilidad, panahong magkakasama, oportunidad na magbahagi, ang kinabukasang maaari sana nating buuin. Ganoon talaga, kasama yun sa dapat pagdaanan.

Saan ka man ngayon, ano man ang iyong ginagawa, sino man ang kasama mo, sigurado akong masaya ka. Nasa tamang landas ka ng pagtahak sa iyong pangarap, ang gawing realidad ang mga ito. Upang buuin ang kinabukasan kasama ng iyong mahal. Ako rin naman ay nagbabalak na tumahak din ng buhay na naglilingkod at nagmamahal sa Diyos. At sa magkaiba nating landas, pareho nating hangad ang ikabubuti at ikaliligaya ng bawat isa.

Lumalabo na ang mga ilaw, nasusunog na ang mga tulay, at sa paglisan natin, hindi na tayo makakabalik.

"Ang umibig ay paghahangad sa kabutihan ng kapwa." Kung tama ang pag-alala ko sa aralin dati sa pilosopiya, si Sto. Tomas de Aquino ang nagsabi nito. Lagi at lagi, hangad ko ang kaligayahan mo. Nagbabago ang panahon, may dumarating at may umaalis, nauupos ang damdamin, ngunit ang hangad ko para sa iyo ay hindi nagbabago. Hanggang sa muli nating pagkikita. 

The Parable of the Prodigal Son

The Parable of the Prodigal Son is definitely one of the most famous stories in Sacred Scripture. In the father in this story, we get a glimpse of our God as Father. He is indeed a prodigal father – prodigal not in the sense of being wasteful (as was his younger son), but prodigal in the sense of being extravagant with his generous and unconditional love. This he showed for his sons even though they had taken him for granted, and worse, insulted him.

We see in the story how the younger son asked for his share of the inheritance even though his father was still very much alive. But the good father granted the request of his son. He could have lambasted this erring son for what he requested was like saying that he could not wait for his father to die. Yet this did not deter the father from pouring out totally and fully his love and understanding to his erring son.

The older son who was equally loved by the father also failed. He failed to see himself as a son. He only saw himself as a servant who did not get what was due him, who did not have everything that the father had. He had to be reminded: “All that I have is yours.” There are times when we do not look at ourselves as children of our parents. We do so many things in order to feel deserving of their love for us. In the same way, we do not feel deserving of God’s love for us. We do not see how blessed we are that our Father in heaven is more than willing to grant us what we can never ever deserve.

Like the sons in this parable, we, to a greater or lesser degree, experience what it is to be lost due to our weaknesses. We forget that we are loved and valued by God. But there is the desire to be found. And when we allow ourselves to be found, the natural consequence is to rejoice. We are blessed that we have a Father who has unconditional love for us and is simply happy when we, His erring children, go back to Him. Let us then be grateful for having a Father Who is always on the lookout for our eventual return to Him.