Tuesday, April 9, 2013

Pagmumuni-muni Ukol sa Pananalig at Kamatayan


“The world is comic to those who think, and tragic to those who feel.”
Sisimulan ko ang pagmumuni-muni ukol sa halaga ng pananalig sa pamamagitan ng isang pahayag (ni Horace Walpole) na nakaagaw ng aking pansin habang nagbabasa ng nobelang gawa ng dati kong guro sa Panitikan. Tunay nga, hindi maiaalis ang damdamin ng tao sa nangyayaring mga pagbabago sa mundo. Hindi maikakailang hindi lamang ang isip ang ginagamit ngayon sa pagharap sa buhay-tao. Nadadala pa nga tayo nang lubusan ng ating damdamin lalo’t nakapapangilabot ang nangyaring baha sa ating komunidad*.
            
Mabuting ipakita ko muna kung gaano nga ba karupok ang mundong ginagalawan ng tao ngayon. Sa ganang akin, ang lahat ng karupukang ito ay iisa lamang naman talaga ang hantungan, ang kamatayan. Kung hindi dahil sa posibilidad ng kamatayan noong panahong umaapaw na ang tubig-baha sa kalunsuran, hindi marahil makararanas ng kakaibang pakiramdam ang mga tao. Hindi ko pasusubaliang isa ako sa tinutukoy ko. Bibihirang hindi ko makita ang kamatayan ngayon, kahit hindi na ako magbukas pa ng telebisyon (dahil wala pa rin namang kuryente). Kahit saan ay may kamatayan. Paano kung gayon makapagsisimula ang mga nasalanta ng bagyo at pag-apaw ng dam? Ito ang tiyak na tinatanong ng mga dinatnan ng “mala-delubyong” pangyayari. Waring ito ang sinasabi ni Rudolf Otto na pagiging tremendum ng numen**. Na sa pamamagitan nito, nakararanas ang bawat tao ng isang pagkakataong malapit siya sa “banal.”
            
Ngunit ganito nga ba talaga nagsisimula ang ating pananalig? Kailangan pa ba talagang makaranas ng isang kakaibang kaganapan na lubhang makapagbabago sa mundong ginagalawan ng tao? Ganito ba talaga ang sinasabi ng ilang pilosopo ukol sa kahihinatnan natin dahil sa pag-iral ng pisikal at moral na mga kasamaan? Hindi maikakailang para sa iba, ngayon nagsisimula ang pagbabago. Pero ngayon ba talaga kailangang manalig? Kung ganito ang sitwasyon ngayon, may puwang pa nga kaya ang pananalig sa pang-araw-araw na buhay ng tao?
            
Mahalaga ang pananalig sa buhay ng tao. Itong pananalig na ito ang kanyang sandigan sa kahirapan ng buhay. Di hamak na nakatutulong ang pananalig na ito upang kahit papano’y mairaos ng sinuman ang kanyang mga paghihirap sa buhay. Ngunit gayon nga ba dapat ipakita ang halaga ng pananalig? Mukhang may iba pang mukha ang halaga ng pananalig. Hindi lang ito nariyan upang patatagin ang mahihina ang loob at palakasin ang nahihirapan na sa buhay. Ang pananalig mismo ang siyang bumubuhay sa tao. Ito ang mismong umaagapay sa pagpapatuloy ng buhay. Subalit hindi yata ito ang nosyon natin sa pananalig ngayon. Nariyan laamang ang pananalig sa panahong ito’y kailangan. Halimbawa, ngayong nag-abot-abot ang sakuna at trahedya sa kalunsuran. Matapos makabangon at malimutan ang trahedya, babalik at babalik na naman ang tao sa kanyang dating gawi, at maisasantabi na naman ang pananalig na parang perang itatago muna sa pitaka at kukunin lamang kung ito’y kakailanganin na. Mahahawakan lang ang rosaryo at mapapansin ang inaagiw nang Sto. Niño sa panahong gaya nito.
            
Hindi kinakailangang mapadpad ang sinuman sa isang mundong marupok para magkamit ng pananalig. Pero dahil naririto nga tayo sa mundong marupok at walang kasiguraduhan kung tayo’y kaya nitong bigyan ng matitirhan, hindi maaaring mawala ang pananalig. Sasabihin ng ilang pilosopo’t teologo, basta maniwala ka, manalig ka. Aanhin nga ba ang pananalig sa mundo natin ngayon? Kung tatanungin iyan ng isang inang namatayan ng anak o asawa dahil sa leptos pirosis o ng amang siya na lamang ang natirang buhay matapos anurin ng baha ang kanilang bahay kasama ng mga mahal sa buhay, marahil hindi nila mauunawaan kung para saan ang pananalig. O marahil maunawaan nila kung talagang ito ang sandigan nila ngayon. Hanggang ngayon nga, hindi ko pa rin ito mahiwatigan.
            
Kung kaya’t magtatanong ako sa aking sarili, bakit ba natin nararanasan ang ganito kakomplikadong sitwasyon? Paano masasagot ng aking pananalig ang tanong at hiyaw ng mga namatayan at nawalan na ng matitirhan? Para bang kayhirap na ngayong manalig at hindi kumilos para sa kapwa. Aba, pagkilos. Hindi kaya ang pananalig ay isang pagkilos? O kaya’y nangangailangan ng pagkilos ang pananalig? Marahil kailangan ngang kumilos para sa aking pananalig.
            
Magtataka ang marami kung bakit kahit nananalig ka na, gayon pa rin ang nararanasan natin sa mundong ito. Simple lang siguro ang sagot. Hindi lang nga pananalig ang kailangan, mahalaga rin ang pagkilos. Hindi ko sinasabing tumigil na sa pagluluksa at magsawalang kibo at kumilos na para sa ikauunlad muli ng bayan. Delikado ito kung hindi maiintindihan. At mas delikado kung pati ang tunay na halaga ng pananalig ay hindi nauunawaan.
            
Paano nga ba uunawain ng mga nasalanta ang tunay na halaga ng pananalig sa gitna ng kadalamhatiang kanilang nararanasan? Kahit saan man ang kamatayan, hindi naman nagtatapos doon ang lahat. Hindi natatapos ang pananalig, hindi rin ito nagsisimula ngayon. Matagal nang mayroon tayo nito. Hindi lang talaga pansin dahil walang nag-uudyok sa atin na pansinin ito. Pero ang mahalaga’y pinanghahawakan natin ang paniniwalang may pananalig tayo sa isang naglalang. Basta maniwala, sabi nga ni Pascal, walang masama kung pupusta ka sa pananalig kaysa ang wala kang gawin.
            
Sa puntong ito, sasabihin kong hindi mahalaga kung matuklasan ko ang halaga ng pananalig. Kung basta mananalig ako, at sigurado naman akong nananalig ako’t may mapapala ako rito, hindi ko na kailangang alamin pa ang halaga nito. Sapat na sa akin ang manalig at humarap sa hamon ng buhay gamit ang pananalig na pinanghahawakan ko.
            
Narito ang isang tulang aking nagawa matapos pagmuni-munihan ang isang bagay na hindi naman talaga malapit sa akin pero naramdaman kong malapit pala talaga ako, gaya ng ibang tao, sa kamatayan. Na kung hindi dahil sa nangyaring unos, hindi ko rin mararanasan ang isang kaganapang tinatawag pala akong muli upang manalig sa isang naglalang. Sa Diyos na siyang pinagmulan ng lahat, para sa kanya ang akdang nasa ibaba. (Mahalaga rin pala ang kapwa, dahil sa kasama ko sa bahay, sa eskuwelahan, sa komunidad ko nakita ang halaga ng pananalig. Ganoon pala talaga ang dinamismo ng pananalig sa Diyos: hindi lang ang Diyos ang mamahalin mo, pati rin ang kapwa.)


Ukol sa Pananalig at Kamatayan

Hindi ko (pa rin) alam na hindi ko alam
ang aking pupuntahan
sa dami ng daang nagsasanga-
sanga sa aking isipan—
            Nawawala na naman ako: matapos magsermon
ng pastor sa sinasakyang bus, gasgas na ang mga turo
gayong kasisimula pa lamang ng aking pagdidiskurso
ukol sa pananalig at kamatayan. Hanggang ngayon,
hindi ko pa rin nauunawaan ang hangganan
ng pag-ibig sa hinahabing tula, piping saksi
sa bawat nilang pagtakas tungo sa kabila ng lungkot
hanggang maranasang mangulila sa buhay
na mawawala. Hindi ko matanggap-tanggap
ang katwiran ng maiiwan, gayong kasama rin ako
sa mga pilit tumatakas sa namumukod-
tanging katotohanan ng buhay. Hindi ko alam
na nakita ko na pala sa kausap ang hindi ko nakita
sa kahuli-hulihan kong tula.


*Una ko itong naisulat noong Oktubre 2009, ilang linggo matapos maranasan ang bahang dulot ng bagyong Ondoy. Ngayon ko lamang nabalikan, nahalungkat sa mga computer folders at napagdesisyunang i-edit muli.
**Ayon kay Rudolf Otto, ang Diyos o ang presensya ng Banal ay parehong nakapapangilabot at nakaaakit. Ika nga niya, "mysterium tremendum et fascinosum."

Saturday, April 6, 2013

Totus tuus, Maria.

Sa isang buwan na ang kapistahan ni Mama OLA, ang Ina ng mga Walang Mag-ampon. Excited ako para sa araw na 'yun kasi first time kong mararanasang makipiyesta. Pero, hindi sa nibel ng pakikikain sa may piyesta! Excited akong makasama sa Misa at prusisyon. Excited ako sa mga gawain ng Obreros, mga tagapangalaga ng imahen ng Mahal na Ina.

Sa Lunes naman sasariwain ang Annunciation. Bilang paghahanda sa dalawang mahalagang araw, sinimulan ko mula noong Mahal na Araw ang pagdarasal ng mga misteryo ng rosaryo sa tuwing mababakante ako ng anumang gawain. Kahit sa bahay, kahit sa opisina, kahit sa pagbibiyahe. Ito ang aking regalo at nais kong magpatuloy itong debosyon kong ito kalaunan.

Naisip ko, dahil marami namang Hail Mary's sa pagrorosaryo, iaalay ko ang mga ito sa mahahalagang tao sa aking buhay. Bawat butil ng rosaryo ay katumbas ng isang kahilingan at panalangin para sa isang partikular na tao.

At siyempre, nais ko rin ng blowout sa kapistahan ni Mama OLA. Blowout naman po diyan, Mama OLA! Hehe. (Basta. Nasa atin na lang dalawa yun Mama OLA. Alam mo na yun.)


Totus tuus ego sum, et omnia mea tua sunt. Accipio te in mea omnia. Praebe mihi cor tuum, Maria. (I belong entirely to you, and all that I have is yours. I take you for my all. O Mary, give me your heart.)

Tuesday, April 2, 2013

Iniibig mo ba ako nang higit sa mga ito?

Pinagninilayan ko ang eksenang ito kung saan nagtanong si Hesus kay Pedro

Pagkakain nila, tinanong ni Jesus si Simon Pedro, “Simon, anak ni Juan, iniibig mo ba ako nang higit sa mga ito?” “Opo, Panginoon, alam ninyong mahal ko kayo,” tugon niya. Sinabi sa kanya ni Jesus, “Kung gayon pakainin mo ang aking mga tupa.” (Juan 21:15)
Iniibig mo ba ako nang higit sa mga ito? Sa puso ko, narinig ko rin ang tanong na ito, "Keith, anak ni Rolando, iniibig mo ba ako nang higit sa mga ito?" At nagsimula akong magtaka, "Ito? Ano'ng mga ito Panginoon? Ito bang mga kamag-anak at kaibigan ko? Ito bang talento at kakayahan ko? Itong mga pagkakamali, kahinaan at problema ko? Itong mga karangalan ko? Itong alaala ko?" 

Sumagot ang Diyos sa nagtatakang tanong ko, "Ito." At kahit sobra ang pagtataka ko'y sumagot ako sa tanong Niya, "Oo Panginoon ko. Iniibig kita nang higit sa mga ito."

Mahal na araw noon ng nakaraang taon nang magnilay ako sa tanong na ito. Matapos ang ilang buwan nang pakikipagbuno sa tanong pa rin na ito, matapos ang marami-raming pagkakataon ng soul-searching, at matapos ang napakahabang proseso ng discernment, alam ko sa sarili ko na tinatawag ako ng Panginoon gaya ng ginawa Niyang pagtawag kay Simon Pedro. 

Mahaba pa ang lalakbayin ko. Ang opsyon na tanggapin ang hamon ng bokasyon ay unang gumambala sa akin noong kukumpilan ako nung grade 5. Hindi ko maikuwento sa iba sapagkat natatakot akong baka di ako paniwalaan ng mga pagkukuwentuhan ko na noong kinumpilan ako ay talagang naramdaman ko ang presensya ng Diyos, ng dakilang Espiritu Santo. Ipinangako ko noon na gagamitin ko ang aking buhay, sampu ng mga biyaya ng Espiritu Santo sa aking kumpil, sa lalong ikaluluwalhati ng Diyos. Kaya nga ako sumali sa mga gawain ng aming kapilya bilang katekista at lector. Pero parang nakukulangan ako sa ginagawa ko.

Dinaanan ko ang high school at college na iniisip ang hamon ng bokasyon subalit hindi ko sineryoso. Hanggang sa dumating ang graduation at mas lumakas ang tawag sa akin. Pero nagdesisyon akong pumasok sa corporate world, at kasalukuyang nagtatrabaho sa isang bangko. Ang mundo ng banking at finance ay masaya at rewarding, subalit sa mga tahimik kong sandali, sa pagitan ng mga pagdarasal, nakikita ko ang sarili ko na may ibang nais gawin sa buhay. Yung lampas sa mundong ginagalawan ko sa ngayon. Matagal pa bago ko iyon matupad. Pero araw-araw akong magtitiwala at maghihintay. At sa bawat araw, sasagot ako ng "Oo" sa mga pagsubok na darating sa buhay ko. Ilalaan ko ang aking buhay hindi dahil ang sundan at gayahin ang buhay ni Kristo ay madali, kundi dahil alam kong napakahirap ang gawin ito. At tinatanggap ko na makasalanan ako pero sasagot pa rin ako ng "Oo" dahil mahal ako ng Diyos.

Sa mukha ng lahat ng ito, iisa lang ang aking sagot sa Kanyang tawag. At iyon ay ang pagsang-ayon. Dahil sa lahat ng paghihirap ko para sa aking pamilya, sa lahat ng pagmamahal ko sa aking mga kaibigan, sa lahat ng mga nakakamit ko sa trabaho, iisa lang ang nakikita ko: na walang mas hihigit pa kaysa sa Kanyang kabutihan. Mas may magagawa Siya kumpara sa kaya kong gawin nang mag-isa. So I let go and let God. Sa kabila ng hindi ko alam at sa kabila ng lahat ng aking pangamba at kinatatakutan, tatanggapin ko ang Kanyang tawag. Sa piling ng Diyos lamang ako mapapanatag.

Sunday, March 31, 2013

Salamat sa lamat.

Kapag nasusugatan tayo at sa puntong maghilom na ito, may naiiwang marka o peklat. Isang palatandaan ng sugat, ng sakit at ng nakaraan. At siguradong matatandaan natin kung kailan ito naging sugat, kung kailan tayo nasaktan kaya may nagmarkang sugat. Madalas, naaalala natin ito, yung sakit at hinagpis ng pagkakasugat. Pero hindi lang sugat ang nag-iiwan ng marka. Pati rin ang pagsasama, ang relasyon sa kapwa-tao. Kung paano ka naging kabahagi sa buhay. Kung paano ka hinugutan ng lakas ng loob at hiningahan naman ng sama ng loob. Kung paano ka nakagaanan ng loob. Kung paano ka nakaramay sa dinanas na dalamhati o pangamba. Tila ka rin nag-iiwan ng marka. Nag-iiwan ka rin ng lamat sa puso niya, sa buhay niya. Gaya ng sugat, hindi ba't tanda mo rin kung kailan siya naging malaking bahagi ng buhay mo?

Ganyan ang pasasalamat. Laging nagbabalik-tanaw. Bumabalik sa unang pagkakataong may mabuting nagawa sa iyo ang tao. Kaya't babalik-tanaw ako sa nakalipas na mga araw upang makapagpasalamat. Sapagkat sa bawat araw na puno ng hamon ang buhay, nararapat pasalamatan ang mga taong nakapagbigay ng lamat sa akin. At sa nakalipas na tatlong buwan, may iilang taong nakasama ko't nakapagbigay ng lamat sa akin. 

Salamat sa mga simpleng gimmicks at trips natin, Mhafans. Sa mga kuwentuhan at sharings (both words and food! hehe). Sa pagtitiwala ng mga bagay-bagay sa akin. Salamat sa pagpapakatotoo at pagiging simpleng kaibigan. Ang pagiging simple ang pundasyon sa pagkakaibigan nating ito. Manatili sana tayong ganito.

Salamat dahil tinuruan niyo akong hindi mag-isa at tingnan ang mga bagay-bagay sa iba't ibang pananaw ng kabataan. Sapagkat tayo'y iba-iba pero nagkakaisa. 

Salamat sa growth experiences na kasama kayo. Tinuruan niyo akong mamulat at tumingin sa mga bagay na di ko pinapansin at marahil ay di ko gustong makita. 

Gaya ng narinig nating aral sa pagsisimba sa Caleruega, ipinagpapasalamat ko ang mga lamat sa aking buhay. Gaya ng mga bangang may pilat na't may butas, nakaisip ang bata ng paraan upang patunayan sa kanyang ama na may silbi pa ang bangang may lamat. Nung ipakita ng anak sa ama ang kanyang ginawa, lahat tayo ay namangha sa ginawa ng bata. Na kahit ang bangang may lamat ay maaari pang ipagbili. Kung lalagyan ng ilaw o kandila sa loob ng banga, doon sa lamat o butas lalagos ang liwanag. May silbi pala ang lamat.

May sugat din si Hesus. Sa mga sugat na ito dumaloy ang dugo ng paghango sa atin mula sa kasalanan. Napagtibay nito ang tunay na hangarin ng Diyos sa tao. Na mas mapalapit tayo sa Kanya sa kabila ng ating mga kahinaan at kasalanan. Salamat sa Diyos dahil nabigyan ng mas positibong pananaw ang sugat o lamat. Hindi na lang ito isang pasakit kundi siyang tagapagpagaling. Kaya nga kay Hesus tayo humihiling na hilumin ang ating sugatang puso dahil Siya mismo ang sagot sa ating pagkasugat. 

Kaya kayo na nag-uukit ng lamat sa aking puso, hinding-hindi ko kayo malilimutan. Sa akin mang kahinaan, tinuturuan niyo akong manatili at makinig. Inaasahan ko pa ang mahaba-haba nating paglalakbay na magkakasama. Ito ang hiling ko ngayong Easter. Na gawin nating puno ng mas masasaya at puno ng paglago ang mga susunod na araw. Sana nariyan pa rin kayo para sa akin, at ako para sa inyo. Sana'y may bahagi ng sarili ko ang naibahagi ko sa inyo. Samahan niyo akong maging panatag sa mga susunod na buwan. Ipagdasal niyo ako sa aking pipiliing bokasyon. Upang maging karapat-dapat ako para sa kagustuhan ng Diyos sa buhay ko. Salamat sa pagiging bahagi ng buhay ko. ü

Salamat sa lamat.


Saturday, March 30, 2013

We Live in Holy Saturday.


We Live in Holy Saturday






Most of our lives are spent in Holy Saturday. In other words, most of our days are not filled with the unbearable pain of a Good Friday. Nor are they suffused with the unbelievable joy of an Easter. Some days are indeed times of great pain and some are of great joy, but most are…in between. Most are, in fact, times of waiting, as the disciples waited during Holy Saturday. We’re waiting. Waiting to get into a good school. Waiting to meet the right person. Waiting to get pregnant. Waiting to get a job. Waiting for things at work to improve Waiting for diagnosis from the doctor. Waiting for life just to get better.

But there are different kinds of waiting. There is the wait of despair. Here we know--at least we think we know--that things could never get better, that God could never do anything with our situations. This may be the kind of waiting that forced the fearful disciples to hide behind closed doors on Holy Saturday, cowering in terror. Of course they could be forgiven; after Jesus was executed they were in danger of being rounded up and executed by the Roman authorities. (Something tells me, though, that the women disciples, who overall proved themselves better friends than the men during the Passion, were more hopeful.) Then there is the wait of passivity, as if everything were up to “fate.” In this waiting there is no despair, but not much anticipation of anything good either.

Finally, there is wait of the Christian, which is called hope. It is an active waiting; it knows that, even in the worst of situations, even in the darkest times, God is at work. Even if we can’t see it clearly right now. The disciples’ fear was understandable, but we, who know how the story turned out, who know that Jesus will rise from the dead, who know that God is with us, who know that nothing will be impossible for God, are called to wait in faithful hope. And to look carefully for signs of the new life that are always right around the corner--just like they were on Holy Saturday. 

James Martin, SJ (America Magazine)


Friday, March 29, 2013

Grabe, Grabe, Grabe, Maria!

Habang pumapasok at lumalapit sa simbahan, sa Katedral ng Antipolo, kung saan naroon ang Basilika ni Maria bilang Nuestra Señora de la Paz y Buenviaje, todo-todo ang pagdarasal ko ng Aba Ginoong Maria. Napakahirap ang unang karanasan ko sa Alay Lakad. Pero sigurado akong pinadali ni Maria sa pamamagitan ng aking mga kaibigang kapanalig. Matapos ang saglit na pagkakalapit sa harapan ng simbahan, wala na akong masabi. Basta na lang tumulo ang luha ko. Pumasok sa isip ko: Grabe, Grabe, Grabe, Maria!

Tatlong grabe ang naisip ko tungkol kay Maria na nais kong pagnilayan sa pagkakataong ito.

Una, grabe ang paglalakad ng mahigit dalawampung kilometro mula sa bayan ng Marikina patungong bundok sa Antipolo. Mabuti't gabi. Mabuti't may mga kasama akong karamay sa paglalakad. Mabuti't may pagkakataon kaming tumigil sumandali, kumain o uminom. Hindi katulad noong naglakad si Maria sa gitna ng umpok ng mga tao patungong Golgotha. Maikli lang dapat ang lakarin, wala pang isang kilometro. Pero grabe ang tagal, grabe ang hirap. Dinanas ng Mahal kong Ina ang sakit na siya lamang ang makakayanang indahin. HIndi ko nga alam kung nakayanan nga niya. Pero ayon sa tala, tinanggap niyang lahat ng mga ito bilang pagsunod sa kalooban ng Diyos. Gayon na lamang kagrabe ang dinanas ni Maria. Gayon kagrabe ang pagmamahal niya sa Diyos.

Ikalawa, grabe ang debosyon ng mga tao kay Maria bilang Ina ng Diyos. Kung saan-saan pa nagmula ang mga tao na nag-Alay Lakad ngayong taon. Sa unang pagkakataon, namalas ko 'yung kakaibang presensya ng Diyos sa oras na iyon. Lahat ay Kaniyang ginabayan upang makarating sa Katedral ng Antipolo. Dakila ang pag-ibig ng Diyos kung kaya't lahat ay naaakit sa Kaniyang presensya. Grabe ang dagsa ng tao, maging sa mga nag-aabang na sa pagbubukas ng simbahan pagputok ng bukang-liwayway. May kani-kaniya silang dahilan ng pagpunta sa Katedral. Hindi gaya ko na walang dahilan kundi dahil nayaya lamang ng mga kaibigan. Kayhirap tanggihan dahil paulit-ulit kong sinasabi rito na ang pag-iimbita nila Jo at Matthew ay nakikita ko bilang pag-iimbita na rin ng Diyos at ni Mama OLA. At sa paghahagis ko ng barya bilang pakikiisa sa pasasalamat sa kabutihan ng Diyos, dalawa ang hiniling ko. Na anumang kahilingan ng mga taong naghagis ng barya katulad ko ay matupad sana. At, na sa bawat araw hindi magsasawang magdasal at magpasalamat ang mga taong nakipagsisiksikan para lamang makalapit sa dambana ni Mariang Birhen ng Antipolo. Sana matupad. Sana kalugdan ng Diyos.

Ikatlo, grabe ang enerhiya na aking naramdaman nung makalapit na ako sa harapan ng simbahan. Napaiyak ako at napasabi sa sarili: Grabe, Maria! Punong-puno ka ng grasya. Minamahal ka ng Diyos at nais kong mahalin din kita. Ipinagkaloob mo ang iyong buong buhay sa nais ng Diyos. Nailigtas kami sa kasalanan sa pamamagitan ni Kristo dahil may isang ikaw na sumagot ng "oo" at tumalima sa kalooban ng Diyos. Grabe ang enerhiya mo saanmang sulok ng simbahan. Ikaw yung isa sa nagpapabanal ng lugar. Ikaw yung isa sa nagpapabanal sa bawat tao. Tanging pagluha na naman ang nagawa ko.

Naisip ko, saan kami tutungo matapos ang Alay Lakad? Gusto na nilang umuwi. Gusto ko na rin namang umuwi. Pero gusto kong maiuwi ang grabedad na aking namalas sa simbahan. Gusto kong umuwi kasama ni Hesus. Dahil Siya lang ang tanging hantungan. Hinihiling ko at ipinapanalangin ang lahat ng ito ngayong Biyernes Santo at sinasariwa ng mga Katoliko ang karangalan ng Krus ni Hesus.


P.S.

Salamat mga kaibigan sa patuloy na pagpapatatag sa ating samahan. Sana sa pagtatag ng ating samahan, tumatag din at lumalim ang ating pananampalataya at debosyon kay Maria. Salamat talaga nang maraming-marami Jo, Matthew, Abi, Jerome, Giezel, Mhafe, Maxy, at Arvin.

Wednesday, March 27, 2013

Seal of Confesion

In 1853, a parish priest in the Ukraine was stripped of his priesthood, convicted of murder and condemned to Siberia for life. The priest's gun used in the slaying was found hidden behind the high altar of his church.

"I assure you that I am innocent," he told the court, and that was his only defense. He was led away in chains while his bishop and parishioners stood weeping.

Twenty years later, the parish organist lay dying. He called for the village magistrate, and told him before many witnesses that he was the one guilty of the murder for which the priest was sentenced. The organist had killed so that he might marry his victim's widow. He hid the gun and directed the police to it. Overwhelmed by remorse, he had visited the priest in prison and had confessed, but he lacked the courage to admit his guilt to the authorities.

The priest had known through confession who was guilty. But he preferred to pass as the criminal himself rather than break the seal of confession. An order for the release of the priest was rushed to the Siberian prison. But it was too late. Worn out by his sufferings and hard labor, the priest had died a few weeks before, carrying his grim secret to the grave.